Işıkları söndü şehrimin
Teker teker tüm yıldızları yaktım
Ömürleri uzun olsun diye dua ettim

Dökülen her şey gibi döküldü zaman
Zamandan daha çok dökülen şeyler döküldü elime
Daha genç
Daha canlıydı az önce
Her zerremin patlamış bir şey gibi dağılmasından
Parçalarımın bir araya geldiğinde olmayışından
Kendi kendime artmaktan
Küsuratımdan ve kusurumdan
Eksikliğimden, fazlalığımdan hep ürktüm

Adıma yaklaşan her adımda aldatıldım
Karo taşı gibi dizilen her şeyin düzeni
Düzenli soluklar bile
Huzuru anlatan şeyleri ararken
Mevsimlerin zamanında mevsimliğini yaşatması
Kolonyanın limon kokması
Tütün kokanını sevmek
Aklıma düşenlerin kalbime denk düşmemesi
Şüpheyle dokundu

Kışın karda kendi elimle camdaki buğuya yaptığım
Adam resimleri bile daha çok kaldı yanımda
Az yalnızlık çekmedim
Sıkıntıdan ölecektim
Gecenin üçünde ortalık o kadar sessizken
İçimden şıngırtıyla bir şeylerin kopması
Etrafımda kimsenin olmaması
Nasıl tüketiyordu içimi
Sessizlikten korkuyordum gürültülerin arasında
Camın buğusu ne çabuk eridi
Ellerime bulaşınca elleri
Bir daha ölemem sanmıştım
Yapışmış gibi bir şey olmuştuk
Kopmayacak sandığımız her şeyin ömrü nasıl da kısa
Hepsi aldatmaca

Gözlerimin camsız çıplak olan buğusu kırıldı
Gündüz fark edilmiyor da
Gece nasıl parlıyor acılar
Küçükken düşünürdüm
Ayaklarım prenses gibi inecekti merdivenlerden
Tahini severdim
Isıtırdı, sıcaktı
Sıcaklığın öyle bir şey olmadığını soğuyunca anladım
Üşümeyi öğrendim

Hayallerimin gidişindeki ayak izlerini seyrettim
Hiç kimse kuşu oldum
Yanımda oltalar
Kıvrak olmadan yürünemiyor sokaklarda
Üstüme battaniye yerine az roka
Sebzelerin olduğu şehirlere
Neden sebze isimleri vermiyorlar

Ne bahtsızlık olduğun gibi anılamamak
Hep başka bir şey olmak
Başka şeylere benzemek, benzetilmek
Az daha ölmüş olabilirdik
Kırılan gözlerimin camları daha da patlattı balon içindeki
Tuzlu suda büyüyen yaşları
Ölmedik ama yüreğimiz buruş buruş
Şiiri tam ortasında yakacaktım
Sonra kenarda kalan kelimelere kızacaktım

Öyle ya, beynimde yanıp sönen kırmızı kelimeler var
Gece ışıkların sönmesini bekleyen
Yıldızları yakan
Yapısalcı bir yanım var
Belki de hayatımdaki tek düzen
Her gece uykumun aynı saatte kaçmasıdır.


On Dokuz Ocak İki Bin On Beş 18 00
Nevin Akbulut