YASTIKLAR…







Sen gelirdin kış düşerdi
Üşürdü akşamlarım
Aklımda sevdiğim yanların
Serçeler
Çiçekler
Pencereler
Hiç durmadan yanıp yanıp sönmeyen şu şehirler….






Sen geçerdin hep geceleyin
Şiirler sulu sepken dökülürken sokaklara
Yorgun yapraklarda toprağın kokusu
Az ileride çıplak kiraz ağaçları
Ne de yakışırdı küpelerin
Rüzgar sallarken baharlı saçlarını…

Üşütmezdi bu yüzden bu iklimler odalarımı
Karşımda karanfil kokulu düşlerin
Terliğin
Geceliğin
Çay bardağın
Sehpamda azizeleri andıran sıcak duruşun…





Dakik vardiyalı hep şafak vakti uyanışım
Kokun çalmış zilleri (yine)
Dışarıda uyanan serçelerin ilk şarkısı
Yalın ayak bir kuşluk zamanı hem de son kasım…



Ah bu nasırlı dizlerim her seferinde düşmese sana giden koridorda, şarkılarla sana koşmaz mıydım sen bu denli uzak yerlerde uyumasaydın…




Sen ağaçları severdin
Ben küçük ömürlü saksıyı
Bu sardunyalarda yüzün
Bu şiirlerde sesin
Sen toprak olmayı severdin
En çok da yağmurların tenini ıslamasını
İşte bu yüzden ben gözlerime bulutu öğrettim
Yokluğunda yeşil kasın diye yastığın….