gidenler,öncesinde kendilerinden gidildiği için giderler..diye düşünmüşümdür hep.. geride bırakmak için değil,geride bırakılmaktan korktuğumuz için gideriz..oysa gitmelerin bahansizliğiydi güzel olan.. gitmek istersen,bahanesiz git;en haysiyetlisi buydu..budur. belki de değildir..bana öyle geliyordur..kimbilir..

dünyaya arkasını dönüp gidebilir mi insan. tüm bu yapayalnızlık kime ve nereye terkedilir.. bazen hiçbir yere gidemeyişimizin nedeni bu.bazen işte kalmak,bu kadarcık bir acz meselesidir.

giderken dünyadan ardımda çok kırılmış bir kalpten başka bırakacak mirasım yok.. hepsini kelimelere sardım. ama mirasçım da yok.. ya da kimseye o kadar eziyet etmek istemem bir daha. "bir daha"..sanki önceden olmuş gibi..yalan:) doğrusu "asla" olmalıydı..

jane champion'ın the piano 'sunu anmalıyım burada..

"kes parmaklarını bir piyanistin
ne kalırsa geriye o bendim!.."

belki de parmaklarımız hiç yoktu. olmadı. hepsini biz hayal ettik.. en kötü gibi görünen en iyi kısmı bu, hikayenin.

güzeldin şiir..