OTOBÜSLER…



Akşam çöktüğünde üşürdü şehir
En yorgun insanlara kalırdı son seferindeki otobüsler
Camlardan yastıklar
Uzayıp giderdi yollar
Her durak derin bir rüyaya açılırdı
Kapı tıslardı az
Biri giderdi hava girerdi uzun koridora
Sonra sonra , giderdi giderdi
(hem de iki kez çift vardiyacılar )
O otobüs hep geçerdi gecenin içinden…




Kaldırımlar en çok o vakit dinlenirdi
Son yolcular da indiğinde
Karanlığın raksında yürüyenlerin iz bırakan gölgeleri
Üşürdü şehir
Ekmek fırınları yanardı dinlenmiş hamur kıyıda
Mayalanırdı boşalmış sokak, karanlık gök…
Mütemadiyen bu saatlerde deniz insanları açılırdı balıkların peşine
Nemli umutlarda yosun yeşili bakışlar
Ellerinde buğday tozu misina izleri
Yakamoz ve çarşaf gibi deniz cennet…




Çarşaflarda uykular
Çarşıda emek
Ve yarın Pazar
Tezgahlarda derya kuzusu
Alın teri üçü beş lira
Otobüsler duraklarda dinlenir sadece
Sandallar durgun denizde
Bir fırtınanın alıp götürmesi dualara bağlı…



Neyse ki burası su görmez toprak
Çapasız
Çırılçıplak çıkar birazdan insanlar
Fırından yayılırken taze ekmeğin kokusu
Bu şiir biter gece gider
Şafağın kızıllığında yine gelir o kırmızı uzun otobüsler
Yaşama sancısı çalar saatlerin dakikliğinde
on kala….