gün yorgun gün aşırı,
gecenin kapısını açan akşam’üstü
derin dalgalarına kapılır suskun kadınlar
susuşları kırık bardak gibidir ağızlarında
dil ve diş arasında parçalanır..

büyüsü tutmaz hiç bir muskanın,
perdeleri çeken gecelerinde.

siy’ahtır tül bendi hüzünün
acılarını yastık başlarına basarlar
duyulmaz sesleri geceyi yırtmaz gözyaşları
söz birikirken kursaklarında
geceye gömülür dilleri, güne fail-i meçhul doğumlar.

susan ömürlerine değmez gün
kundaklanır gözlerinde çocuk kanatları.
ölümün de hamalıdır omuzlarında yaşam düşüyor.

kimin tabutunu taşımadı ki sırtında ?

sözlerinden doldurdu.
kefen serdiği yüreğine ki insan ağırlığında.

günü arıtır ellerinde günün yaralarını
bağlarlar ilmek ilmek
gece dikişlerini söker günlerin
süzülür çatlarının ortasında siyah-i keder..

asmada asılı kaldı yüzleri
suyu kırılan nehir
nasıl aksın coşkulu ?
kapılarında geçen mutluluğu k/ağıttan gemiler def eder.

anladım
su’sayan kadınlar
yaşam yazgısı düz yazılmış alınlarında..

/yüksel batu