bilseniz içimde ne delilikler esiyo

aklıma ne çılgınnıklar geliyo

mütamadiyen Özlemi düşünüyon ya

sahat kaç olu(r)sa ossun

çıkıp varmak

alıp-ğaşmak

ya da heş değilise

camda da olsa

kölgesini de olsa ğörmek namına

gecenin hayli bi(r) geç yarısında

aklıma neler geliyo neler

sahat kaş deye düşünmeden

gecenin leylisi olmuş

ver elini orta ma(ha)lle

zabahın seheliymiş

ayazın eseriymiş

fark etmeden,

yes ediyon o yanna.

“saldım çayıra

mevlam gayıra” öyle ya..



len ben Özlemi ıcçıcık

son bi tefa ğörmeğ uçu

nerelerde zabahlayon

habarın mı var senin..

eyi de esgerlikde nasıl ta(ham)mil edecen

aman canım onu da o zaman düşünürüz

neyder eder, garacücen halleder

var ona daha beş-altı sene

benimki de keyfe keder

sanki her şeyi halletdik de

anasını sattımın



emme hinci varıp ğetmeli

dayısığilin evlerinin öğünden geşmeli

garşılardakı çelenlere sinmeli

köpekler havlamış

dayısığil dışarı fırlamış

umrumda mı



Allahın onarcağı

bakarsın Özlemin uykusu gaçar

dama çıkca(ğı)

yola bakça(ğı) dutar



ordan-yerden bi çiğil almalı

cama atmalı

ya özlem orada yatmayosa

ya dayısı çıkarsa

“-ulen çocuk senin zavırına”

demeye gakarsa..



bi gocaman daş da sol elime

n’olur-nolmaz

olmaz olmaz

olur ya iki kişi çıkarsa

bi birine

bi ötekine

ya da dabana guvvet gaçacan

aklıma neler geliyo neler

yüre(ği)mde bi gümbürtü

va!

va!

va! “va!” demişiyin



va!

ben nezman geldim buruya

çiğili nerden nezman aldım?

çiğili[1] tam atacan

“-boş ver” deyon kendime

“-boş veeer”

Özlem bilse düşlerimi

valla hakır hakır güler

ben de gülüyon anasına satayın

bi(r) ğören ossa

bana ne demez..

utanmamıyın

yanıma ğadar geliyo

goca-ğoca köpekler

benden yana dizgirdiyollar[2]

hırlayollar

onarı görünşe barabar

ben de sıkışmışıyın,

fark etdim emme nası edecen

zati orda olcak şey değil

ıçcık höyle sivişebilsem



orada cımıcık[3] debelenivisem

hepiciği her yerden

-üst ayağa galkacak[4]-

havlacak..

öyle ya gonu-gonşu;

“ne var”, “noluyo” deye

etirafdahı evlerden dam başına çıksalar,

pençerelerden baksalar

desdiliklere üşüşseler,

“bu adamın bu sahatda

işinin adı ne burada”

el bana ne demez

“len sen ne .ok yeyon” deseler

elden ne geli(r) iki de sırtıma aşketseler

ele-ğüne irezil olacaz valla,

dile düşmek işden bile deği(l)

ya da bu kel döyüs,

“etişin gonşular

bu itoluit hırsızlığa geldi”

der mi

der

elin ağzı kesen de büzebilecen mi?

………

hayalarımı bile sıkıyon

eğişiyon[5] filen emme narasın

ganereler açcık aralaşdılar da

ordan dabannarı yağladığım gibi

yampiri-yumpiri



köşeyi aşıtladırına-aşıtlatmaz[6]

bi(r) guytu da ıra(ha)tlayıvıdım

nassı ıratladım

ulen sırra gadem basamacağımışıyın

ele ezzatını

o hale gelene ğadak nerdeydim

nettim

dünnede deği(l)miydim acabına

töbeler töbossun az daha

altıma goyvurayazcamışışıyın…

i(n)san havas olunca

sırf zevdasını düşünürkene

unuduyo dünneyi de

kendini de

bu ğadar da olu(r) mu emme

oluyo işde..

normel i(n)san hali deği(l)

Allah var hinci

insan melaikeleşiyo(r) valla

emme meleklerde

sıkışıyo mu acaba

işde asıl deva burada



o ğadak da fark oluvusun

canım sağolsun

…



çok şükür

bin şükür..





[1] çiğil: kumdan iri, çakıldan küçük taş

[2] dizgirtmek: fışkırtmak, siğmek, işemek

[3] cımıcık: çok az, azıcık

[4] üst ayağa kalkmak: birinin bütün gücüyle karşı koyması, diklenmesi ağzına geleni söylemesi, birine topyekün taarruz ya da hepsinin birlikte harekete geçmesi, diğer bütün konuların bir tarafa itilerek belli bir konuda yoğun harekete geçilmesi

[5] eğişmek: belli belirsiz hareket etmek, kıvrılmak, bekleyerek hareket etmek, zaman geçirmeye çalışmak,

[6] aşıtlatmak: köşeyi döner dönmez, kuytuya varınca, geçidi geçince