Ölüm kadar vefalı bir şiir duruyor başımın ucunda,
Her harfi azgın bir ejderha gibi,
Cehenneme ateş üflüyor ağzından,
Kırmızı ile beyaz arasında gidip gelirken ressam,
Acı bir fırça darbesiyle portren yansıyor tavanımdaki sinemama,
Ellerin yüreğime uzanıyor, ince, narin,
Yüreğim ellerinden öpüyor mağdur, acemi.
Hadi kirli toynaklı ellerimi götür saçlarına,
Uzasın boyum, bir arşın daha Allah’ın göğüne.
Yürü beni boylu boyunca, kısık adımlarla…
Var bana en terli halinle soluk soluğa,
Bir güvercinin kanadına binelim, en sığ kanadı,
Sivas’ın yollarına düşercesine,
Yangını bulmuş insanlar,
Y/anmaya…
Ölüm kadar vefalı bir şiir duruyor başımın ucunda,
Tırnaklarımla kazıyorum dünyanın duvarına bir çizgi,
Bir gün daha düşüyorum maddenin ömründen,
Şafa/k/aç, şafak susuz, ağzı kurumuş, huysuz.
Ana avrat söver gibi yaşıyorum yaşamayı,
Az köşede delinin ipi,
Kuyuya insem mi bilmem,
Cehalet zırhını giymiş,
Aşkı ekmeğinin üstünde, aç gözlü,
Daha bir sula sözcüklerin altını,
Çanından kaçsın sözcükler,
Çarmıhtan kaçsın İsa,
Hadi aşık ol bana da
Baban kaleye kapatsın seni,
Korkak kahraman kurtarır belki seni.
Bedenin kalbime emanet kadın,
Daya başını göğsümdeki evine,
Kirası, amortisinden ucuz,
Yağmur damlar içeri,
Bir yanı üryan bir rüya,
Bir yanı ahirlik bir alim.
Ellerin saçlarımı okşarken gördüm parmaklarının topalladığını,
Titrediğini…
Hadi bir öpücük kondur sabah kızılığındaki,
Yezidi bir kızın öpücüğü kadar sıcak,
Tandırdan yeni çıkmış ekmek kadar kokarlı.
Bedenime…
Çorak…
Bahtım bohçasını eline almış kaçıyor.
Anons geç polis telsizlerine,
Gıyabında tevkifli aşk şiirleri peydahla,
Şehrin ışıklı reklam panolarına as eşgalini.
Bilinir belki…



Nöbetçi_Piyanist