dalda görürüm baharı, mine çiçeklerinde
mavi çizer günüme
su fışkırır, mart kaynaklarından
seni hatırlarım bahar gülüşlüm
uyanırım kâbus dolu uykularımdan


gözlerinde açar çiçekler
serçeler konar zerdali dalına
biraz gülümseyelim derim
çıkaralım aşkı heybemizden
birden havalanan kuşlar
biz olalım


biz açalım yolun gelin yüzünde
dört nala sevgiye koşsun atlarımız
karalayalım üstünü umutsuzlukların
düş perisi sürekli dursun yanımızda
geride kalsın sevmiyor falları papatyaların


seviyor seviyor seviyor çıkacak!
anladım utangaç tavırlarından
usulca çıkar merdivenlerimden
gözlerimde güler bakışı
varlığını hatırlatır elleri


hep yanımda kalır, solmayan baharı
dört mevsim saksımda toprağım
dört yapraklı yoncam
bilir hangi pencereden bakacağımı
o tarafa bırakır çiçeklerini




21. 3. 2014 / Nazik Gülünay



Dostlardan dizeler:


sen düşerdin tomurcuklarım üstüne
mevsim bahara erdiğinde damla damla
çiğdemin sarısından
çimenin yeşiline değerdi kaval sesleri
ve ben leyleklerin yuvaya dönme vaktinde
hemencecik özlerdim
seninle gelecek yeni baharı...


Ahmet ÖRNEK


çıldırmış erik ağacı
kökten uç dalına dek
badalamış her yanını
çiçekleriyle sevgisini

elmanın hafif pembesine
bademlere karışmış
gök mavisi altında
yer yeşili arasında

dinler mi seni bile
kanına işlemiş bahar
gülücüğünde taçlanır
bakışında sevinci

yıldızlar dökülürse
uykularının ucuna
tomurcukla gonca
sonsuzluğu köpürse

dağlanır mıydı
sevinci saklı kalır
doğa uyanışında
her rengine sinmiş

Ramazan Efe