teşekkür ederim hikâye için.

Hadi yazımın öyküsünü anlatayım size: Ama, aramızda kalsın.

Şimdi hep hissetmediğim duygu d urumlarını hissetmiş gibi yazmaya çabalıyorum son zamanlarda. Çok yorulduğumu farkettim. Bu gün, elimi burnuma değdirdim. Yani burun kemerime. Öyle burnumun iç kesimlerine ilerlemek huylarım yoktur ezelden beri. Neyse; Orada minik bir iz vardır. Bazan sızlar hatta. O iz, henüz ben beş yaşlarımdayken tanıdığım bir Derya'dan kalmadır. Aynı apartmanda otururduk. Bir varil var bahçe duvarının kenarında, kız atlıyor bana da hadi atla diyor. Nasıl erkekliğe şey süreceksiniz şimdi? Eeee atlıyorum. Sonuç? Otuz yıl sonra bile halen hissedilen bir sızı.

Aslında bitmeyen sızı, burnumda değil tabi. Bunlar gurbete gittiler. Tainleri çıktı. Hiç unutamam o günü. O günden sonra ne vakit biri bir yerden bir yere gidecek olsa, içim aynı öyle bir tuhaf olur benim. Yani yazı gerçek mi gerçektir bitamam. Açık yüreklilikle de aktarıyorum işte size bunu. Peki o halde ne diye daha özenli olmadın ve edebi bir hale getirmedin yazıyı derseniz, doğal kalsın istedim içimden gelenler öylece dökülsün istedim. Tıpkı burnumdaki o sızı gibi...

Çok teşekkür ediyorum ilginize. Eksik olmayın sakın ve sakın bu tonda yordamayı bırakmayın yazdıklarımı.

Bir ucu içimden geçerdi sokağınızın
Taze ekmek kokardı penceremin önü


bence

bu iki dizenin güzelliğinin keyfini de çıkarmalı şair

Esasında ben: Yazılarım hep böyle yordansın istiyorum. Gayet güzel anlattınız hem de. Bu yazıyı ibret için silmeyeceğim. Kendime ibret olsun diye. Daha özenli, daha dikkatli olabilmek adına. Gerçekten çok iyi bu eleştirel yaklaşımınız. Yorucu biliyorum. Fakat böyle istiyorum ben mümkünse hep lütfen. Teşekkürlerim, sonsuz saygım ve sevgimle.