![]() Büyük Duvak
"Unutma Oyunu"
Arada bir aklıma düşsen de Hiç kalkmıyorsun düştüğün yerden Bir düşe adımızı verdik Kalbimiz yandı! *** Ürperen sırtımı çıkarıyorum sırtı açık elbisenin içinden Dışıma giyiyorum sırtımı Elbisem içimde kalıyor İçim ısınsın istiyorum İçim ısınmadan, ciğerlerim terlemeden ısınmıyor sırtım Kalbimin yanına bir kalp çizmek gerek Büyük bir itinayla Küçük korkularla Korkuların büyüttüğü boşluklar yaratmalı bedende Eksiliyorum Yüreğime yenildikçe Ellerimle ellerini çiziyorum Buğusunda ısınan kalbimin yanına, camdan Kırıldı kırılacak hayaller kuruyorum Evimiz hiç olmadı Bir sürü duvak yaptım Oyuncak bebeklerime olacak kadar küçük duvaklar Kendime küçük gelen dünyada büyümeye çalışıyordum Çalıştıkça küçüldüm Oyuncak bebeklerim kadar, ufaldım Böyle dokununca nasıl da kırılgan her şey Zaman nasıl da kaygan Ama geçmiyor Küçüklüğümdeki gibi Büyüklüğümde eksik bir şeyler var Küçük başıma sığmıyor büyük duvaklar Büyük dualar biriktiriyorum dudaklarımda Güvenmek için biraz daha sağlam basmak gerek Dünya kayıyor ayaklarımın altından Zemin kaygan Ellerim ayak uyduruyor Yerleşemiyorum gitmekten O köşede son bakışı kalmasaydı küçük kızın Büyük umutları olacaktı Böyle gitmeseydi elleri önünde birleşik Sağlam kalmalar düşleyebilirdik Yetişebilirdik, yerleşebilirdik Ufuktaki karaltıda kararmasaydık Yok olmayı da deneyebilirdik Varlığına inandıklarımız olmasaydı Oyun oynamasam unutamazdım Ben en çok unutma oyunu oynadım Yirmi Aralık İki Bin On Üç 16 30 Nevin Akbulut |
okudugum şiirde kendimi buldum
bu şiirde oldugu gibi
çok şahane bir paylaşım kutlarim şairim