3
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
2083
Okunma
Herkes kılıcını boynumda biler
Sefil Selimi
kuşlar kuşluk vakti ölüyor
gülün göğsüne seriliyor
cansız yuvaları;
bir tutam saç
bir avuç moloz...
efkârından seçilmez
yapılar dikiyorlar,
denizaltından giden nehir
nehirin üstünde gitmeyen köprü gibi...
Çokça ikiz yollar yapılıyor;
birbirinden seçilmiyorlar,
hangisi yol
hangisi yolsuz diye...
Olsun sen itaat et...
Herkes kılıcını boynunda biler(1)
koynunda taşır idam sehpasını
sarılır sımsıkı celladın gamzelerine
Açlar var, her daim de ölüler...
Mahkûmlar var
biraz da masumlar...
O masumlar ki insanat bahçesinin
soyu tükenen şeyleri...
yeryüzünün yegâne tehlikeleri...
Ayakkabılar var
sonra boyalar...
Cilalar...
Yalanlar...
Dansözler ve palyaçolar...
Kutular dolusu gerçekler var.
Sakın ha unutma
gerçeğin değeri paranın ölümüdür...
(1): Sefil Selimi’ye ait olan bir sözün kendimce değiştirilmiş hali. Aslı şu şekildedir; herkes kılıcını boynumda biler
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.