Üzdü bizi şiirin be şair dostum.
Geç ve yalnız saatlerinde bu sevimsiz şehrin,
uzaktan gelen köpek havlamaları bölerken yalnızlığımızı,
hüzünler yağdırdın duygularımıza.

İçimiz burkuldu Elif'e...
''Hazan yaprakları dökülür, yaşanır hüzün''...
Kader yazısını neden hep kara yazıyor bilemiyorum?
Nedir arasındaki anlaşma bu kömür karası ile?
Neden alır başını gider gülistanlardan bülbüller?
Neden en güzel nağmeler dolaşmaz dilimizde?
Neden şarkılar ölür gider sözlerimizden?

Üzdü bizi Elif!...
Keşke,
mahzun bitmeseydi hikaye...
Mişli geçmiş cümleler kurulmasaydı...
Tebessümler göz kırpsaydı bize nihayetinde şiirin,
gözümüz yaşlanmasaydı be şairim...

Mahzun bir şiir olmuş.
İçimiz burkuldu...

ahhhhh ahhhh sorma artık kimin elini tuttun diye.tutmuş işte birkere.dönüşü var mı?. aşkın elif gibi iyice incelmiş.onun umurunda mı.?Aşk acısı çekmek çok zor.Aşk denen bu üç harfli melanet kelime bizlere neler yapmıyorki.Kimi zaman mutluluktan göklere çıkarıyor,Kimi zamanda üzüntüden yerin dibine batırıyo.Yaşarken insanoğlunu yakıp,kavurup ,kül ediyor.En güzeli seni seveni seveceksin.Sana değer vermeyenede değer vermiyeceksin ve unutmaya çalışacaksın.Nasıl mı?
Fırtınalı başlayan aşklar kasırgayla sona erebilir. Onunla yaşadığınız unutulmaz anlar sizin için bir kabusa dönüşebilir. Bu durumda yaşanan güzelliklerin ardından herşeyin bittiğine inanmak elbette ki çok zor.Fakat bu zor dönemi aşmanın da yolları var. Yeter ki kendinizi iyi hissetmekten alıkoymayın. Unutmayın kendinizi harap ederek hiçbir yere varamazsınız kardeşim.şiirin çok güzeldi.içinin sızılarını harika bir şekilde dile getirmiş.kutlarım şiirini.


İhanet

Sırtıma saplanan bu kanlı hançer
Bedenden ziyade cana ihanet
Sanma hiç acısı gün gelir geçer
Var olduğum her bir âna ihanet
Cümle anıların boynu hep bükük
Candan çok sevene reva mı bu yük?
Ettiğin kötülük o kadar büyük
Bugüne yarına düne ihanet
Şiirlerle ettim her iltifatı
Vefasız vicdanın ne kadar katı
Adının önünde hain sıfatı
İhanet derim ben buna ihanet
Senden bu boynumu büken karanlık
Gözümden bunca yaş döken karanlık
Sayende bahtıma çöken karanlık
Ufuktan doğacak güne ihanet
Hasan’a cezadır seninle cennet
Aklımı yitirip geçirsem cinnet
Sen gibi kalleşe eylemem mihnet
İhanet ettin sen bana ihanet

Hasan Hüseyin Yılmaz

________________kırmızı güllerde aşkı görmek
sarılmak elif’in ince beline
şarkılarda şiirlerde nükseden
nazlı halini ilmek gerçeğin
yaraya batırmadan dikenlerini
ermek ışığın kalbine


sana olağan günlerden olağandışı
zamanlar hazırlıyordum, gül idi elif’im
beli inceldi elif’in, sarardı rengim
hazan yaprakları dökülür yaşanır hüzün
ırar bahçemden bülbülün sesi
eski lehçelerin zehr’olur tadı


kimin gönlünü tuttun yar, kimin elini!




28.8 2013/ 19. 9. 2013 / Nazik Gülünay

______________________________________

Zaman gecer, erginliğimiz ileri, erişkinliklere doğru uzadıkça, geçmişin hatıraları, iz bırakmış gözlem ve tatlı serüvenlerimizin pek çoğu olağanüstü canlılşıklar halinde çıkar gözlerimizin önüne. Yalnız biz görürüz onları. Dönüşü olmayan sular gibi akıp gitmişler. Kalan tortular, geçmişin hüzün dolu çığlıkları gibi, bazen olumsuz zaman saatlerinde hep yoklar hepimizi.
Kutluyorum her zaman anlamlı, her zaman coşkukulu yankılanan ilham dolu yürek coşkularınızı, dost şairim Nazik Gülünay.
Kemal polat