yılan hepimize dokunacak
yolumuzdan geçerken dümdüz gitmeyecek
bin yıl yaşamayacak bize dokunmayan
mezarını kazacak
yoksul ekmeklerinden
çalınan minarelerden



birisi de düşler mi bizi
soğukta donup yaz mevsimi
sıcak bir bakışın gölgesinde
ısıtır mı buz gibi ellerini çocukların
çocuklar ki daha doğurmadan gölgelerini
uzattıkları ellerin tutulmasını isterler



fotoğraflarınızın büyüdüğünde anlarız
nasıl küçüldüğünüzü
yalnızlıklarımızı kocaman alanlarda
taktıkça at gözlüklerini
karıncaların nasıl ezildiğini



çoğaldıkça Afrika’da su kuyuları
azalırken bizdeki sular
değerli bir yüzük daha takılır
sultanlarımızın parmağına
itmek için kara derisini
masumuyetimizin



kimin festivalinde kalabalıklaşır yalnızlıklarımız
kimi güneşin batışına doğru yürür
kimi doğuşuna
kimileri oynar içindeki fırtınaları
küçülen ekmekler gibi küçülür düşleri
emeklerinin altında ezilir insanlar
modern eşkiya toplar parsayı



her gün ölümüne özgürlüğe koşanlar
kimin çocukları?

yılan kolluyor, yolundan koşalım
bayrağımızı açmayalım tomaların önüne

birilerine gerçektir
yalan dünya!




15. 9. 2013 / Nazik Gülünay