Yaralanmış hüzünlü bir Eylül’düm
Senden önce
Saçlarıma gazeller düşerdi
Tutuşurdum
Yanardım kor ateşlerde
Kavrulurdum
Erirdim
Küle dönerdim
Savrulurdum
Söyleyemezdim
Sen bilmezdin


Seni her anışım şiirdi
Her aklıma gelişin
Bağrımı solak sancıların her sardığında
İliklerimde gezişin
Her iklimde sinemde esişin
Şiirdi her cana değişin


Sana harflerden bir şehir inşa ettim
Mevsimler ötesinden bir çelik kapı araladım
Bir sevda getirdim
Eylül’ün ipek tenine dokunarak
Memleketim kadar sıcak


Korkma oku!
Her çiçeğin hazanı değildir bağbozumu
Korkma!
Aşk tutuşur çoğu zaman
Sonbaharın bağrında
Her eskiyen güne inat
Yeni gün kucak açar sevilere
Korkma!


Ey!
Her harfini aşk bellediğim
Her durakta uğradığım memleketim
Ah!
Ölme anlarımda susuzluğumu zor söylediğim
Seni senle yaşarken de özlediğim
Sür gözlerini gözlerime
Sür ki düşeyim
Yanı başındaki uçuruma
Kalmasın ardımda sensiz hiç bir hece


Bana sözlerinle dokun ey!
Ağlarım bilirsin
Geceden ve karanlıktan korkarım
Hele yağmurda ıslatıyorsa saçlarını kıyamam sana
Hıçkırırım
Ve üşürüm olmadığın her yerde
Yokluğundan utanırım


Duy!
Duy sesimi
Duy ki anla beni
Nasıl düştüm yollarına
Yalın ayak
Öylece şuursuz
Öylece muallak


Çünkü özledim
Çünkü seviyorum
Aşk tütüyor yüreğimde
İçimde benden uzak bencil bir çığlık


Sen yoksan k/aymaz karanlıklarımda yıldızlar
Yetimdir aydınlıklarım sensiz
Çünkü seni
Dünde bıraktığım kadar doyumsuz
Yarını beklediğim kadar özlemle seviyorum


Ey!
Sinemdeki aşka dair çığlığım
Sür sözlerin en incesini mısralarına
Uzak bir ülke gibi bekliyorum her harfini
Alaca bir düşe gebe sensizliğim
Dinlencelerim ağrıyor
Bitsin yolculuğum artık
Sür sözlerini
Büyüsün adımlarım
Sona ersin ukdelerim
Sen!
Memleketim...!