Hududun öte yakasında,
güneşe yakın bir ülke.
Tek kişilk ve dönüşsüz bir bilettim,
senden bihâber ama senden haberdar gibi.
Kerpiç bir evin yorgun duvarına,
sırtını yaslamıştın hüznünü sürer gibi.
Toz zerrecikleri düşerken yeryüzüne,
ışıltılı bakışların düştü gönül gözüme.
Ayağa kalktın, başın arşa dokunur gibi,
bakışların yerliliğin bakışları, tanımlamak gibi.
Yabancıydım, ama yabancısı değildim bakışlara,
tanışıktım ben düşlerin sancılarına.
Kırık bir tebessüm oldum dudaklarında,
savurdun saçlarını ince tülbentin havalanarak.

Ses düştü damağıma, ıslandı bir sual dilimde,
sordum ismini fısıldayarak.
’’Emira’’ dedin, titreyen dudaklarınla,
yanakların allık sürmüş bir mahcubiyetle.
-Emreden kadın- demekmiş lisanında,
oysa hükümsüz duruyordun macumca.
Bakıştık seninle dudaklarımız eşlik etti,
kelimelerimiz seslerin cimriliğinde.
Sırlı bir mercan gibiydin,
vâkıf olmam lazımdı sırlarına.
Ve hayal kırıklığı düştü,
içimin coğrafyasına.

Çöle komşu olmak yanmaktır bazen,
senden habersiz seni yakmışlar Emira.
Yaşlı bir bedene satılmışsın, pazar malı gibi,
yaşlı bir göğüs bedeninde acıları gıdıklayacak.
Işıltılı gözlerine sürme sürülecek,
avuçlarına kına yakılacak, sen ağlarken.
Taze bedenin yaşlı bir adamın koynunda,
ismini yitireceksin gencecik yaşında.

Senden sonra çapkın benliğim,
kısık gözlerle bakan kahve gözlerim.
Her rengin deryasından sürdüm kadınlardan,
içimdeki çocuğu teslim ettim lâtif ruhlarına.
Hudutları aştım, şehirler gezdim,
koyundan koyuna girdim de geçtim.
Demir ökçelerle kalbimi kafesledim,
aşık olmadan, sevmeden seviştim.

Bir gecenin tütün kokulu vaktinde,
öldüğünün haberi düştü zihnime.
Saçlarının rengindeki kara bahtlı ülkende,
bombalar düşmüş yaşam hürriyetine.
Mahreminin sınırında, çocuğunu emiziriken,
gök ölüm kusmuş üzerine.
Emira, Emira, Emira...

Hükmeden, emreden, idare eden kadın,
ülken ağıtlarla doluyken sâdrına kadar.
İsmini fısıldayan devrik ruhlu bir adam var,
sana ismini fısıldayarak soran.