D’üşüyorum artık hayallerimden,

Meftun olmuş bu yürek
Şimdi meçhul,
Ve şimdi kimsenin uğramadığı virane şehir!

Gözlerimi dikiyorum gökyüzüne
Sabahın bilinmeyen ilk ışıklarıyla
Şehrin Kaybolmuş sokaklarında,
Acınası mesrur halimle..

Üstümden uçaklar geçiyor
Sanki saçlarımı yoluyor,
Sanki enkaza çeviriyor her yeri
Sanki..
Sanki beni benden alıyor!

Sol yanım ah’lanırken
Dizleri çözülmüş umutlarım eyvah’lanır!


Yüreğimin en iç yanları üşür,
Libasları soyulmuş hücrelerim
sonbaharı hissettiren rüzgarlar
İliklerine kadar titrer...

Dikiyorum sabırların en yırtılan yanını..
Artık,
Ruhumun müferrahı bir namaz sonrası
Aşk’a dokunuşlarım bir secde arkası
Emmare olmuş nefsimin,
Cezasını çekiyorum ömür arası..



Kalmadı artık hayatımın sürur yanları,
İhtiyar bakar bakışlarım
Biraz titrek
Biraz yorgun
Kırgın..

Biraz
Hırçın!.

Biraz da sonbahar..

...
Semra’m Öztekin