birisi okumuş seri hikayemizi, tanımış beni
"-abla keşke evlenseydin" diye telefon etti

evlenmekten kasıt; çoluk-çocuk değil mi
şayet mesut değillerse, ne anlamı olur ki;



fakir, çok mutlu çocuklardık, ana-babamız mutlu
analık nihayet "hayata hazırlamak" çocuğunu

emin değildi sevgilisinden, onunki bir arzuydu
eğittim, doktor ettim ya! Arzunun oğlunu



deseydim arayana, "sence sevilmek nedir"
Mutlu benim için yanmışken, evlenmem ihanettir.

başkasını severken, eşim mutlu değildir
mutsuz evlerin çocukları mutluluğu ne bilir



işte ihanetin çığ gibi büyüdüğünün sebebi
insanız beceremeyiz gönülden affetmeyi

asla affedemeyiz sevdiklerimizin ihanetini
fark etmez, görmeyiz bizi sevenin sadakatini



ne olur olsun, pişman olmamaktır sadakat
sevdim diye bende, sevildim diye onda mı kabahat

biz sevmeyi böyle bildik, aşk değil sevda vardı
sanmayın ömrümce gözlerim bir dam ağladı



ben hep mutluydum, o mutlu biz muyluyduk
hasret; o’nlu hülyalardı, sevdadan kıvanç duyduk

sevmek tabi olmak, onurlu bir kabuldü
sevildiğimi bilmek, hep yüzümü güldürdü