soruyorlar ne istiyor bu insanlar
yalın yalpa düşmüşler yollara
öyle düzgün sıralarını bozmadan
kendilerini atıyorlar tomaların önüne
ıslanıyor gibi sevgiden


bu yağmurlar ne zaman diner
ne zaman bırakır gök küfrünü
sevgili elini tutar gibi
eller bulur elleri


son tencere tava ne zaman girer dolaba
çalışkan karıncalar, umuda yürüyenler
duvarların ardında nice ay
açar pencerelerini
gülümseyerek başlayan sabaha


büyük çadırlar kurulur sevgiye
kardeşlik kucaklanır
gül vermek kadar
almasını bilmek de önemli
tomurcuklar açar emekten


bir kez girdin mi içine umudu yüklenerek
bütün renklerini severek insanların
ayrı ayrı sıkarak her eli
birleştirerek kaygılarını
dostların bakışıyla


ilk adım olmamalıydı gazlardan
yağmur yüklü olmalıydı bulutlar
her yeni başlayan gün
taşlarını atmalıydı üstünden
boşalmalıydı hızla
kinle dolu çuvallar

sonsuz denizlerine umutlu geleceğine
beraber yüzmeliydik kardeşim
güller açmalıydı yüzümüzde
birbirimize bakarken