Noksanlı zelzele geçiriyor dilim
Dövülürken saçlarım gecenin hırçın gölgesinde
Toprak nemli sarsıntılar içinde
Adımı geveliyor destursuz
Biriktirdiğim yağmurları ötelerken arkalara
Hadi çocukluğum
Yükle umutlarımı sırtıma
Babamın elleri üşüyor mezarda
Bu son çarem





Acılarımı dindiriyordu kahreden kimliğim
Bunamış şehirlerde demlerken ağıtlarımı
Bekleyişteyim
Çaresizliğimin kilitlenmiş sandıklarında
İhtimal düşük olsa da
Sesli harflerim gibi
Yüzümü dönüyorum kırılgan insanlara
Ve çocukluğumu görüyorum yine
Mezarlıkların kirli duvarlarında
Sesim ürkekleşiyor
Karanlık çökerken gözlerime
Ağlıyorum hıçkıra hıçkıra
Baba uyan artık
Vakti doldu ayrılığın
Kavuştur düğmelerini
Islıklarımın
Nefesim daralıyor





Ses tellerime karışıyordu saçlarım
Eğri duruyordu kelebekler uykularımda
Uyandım
Sessiz akan nehirlerin kıyılarında
Tırnaklarımı ojeliyordum
Acemi bir kız çocuğu gibi
Sonra
Babamın omzuna dayadım gölgemi
Art arda şarkılar fısıldıyorken
Kendime


Bağırıyorum
Gözlerim yutkunuyor


Her şey yarım kaldı
Yüreğimin üvey köşelerinde tırmalarken yüzümü
Yuttuğum yeminler düğümleniyordu boğazımda
Fark ediyorum
Ergen hıçkırıkların ayak nasırlarını törpülüyorum
Bana ayrılmış suskularla
Ne yapsam dinmiyor sızısı kalbimin
Volta atıyor bağırsaklarım
Kan hücrelerimi kemirerek

Baba
Kaçamıyorum paslı dikenlerden
Kaldır ellerini
Koru beni...