herşey aynı kokuyor bu şehirde
herşeyin üzerini örtüyor hiçbirşey


tebdili kıyafet bekliyor hüzün
ruhumun arka sokaklarında
sessiz bir çığlıktan ürküyor
sokak kedileri
kimsesizlik kol geziyor yine...
ve yine
sensizlik kokuyor şehir

aramız bozuk kelimelerle bu ara
bu ara
hiçbirşey istemiyor canım
canım sıkılıyor anlayacağın
ve bazen
canımdanda sıkılıyorum..

anlamsızlığın dibine vuruyor gece
kıdemli yalnızlıklar kağıt oynuyor
bile bile çörekleniyor yüzüme
yalancı bir gülümseme


bir kaç satırlık özgeçmişe dayanıyor zaman
aslında
zaman kendinede aman vermiyor


şimdi
iki göz arası mesafede kırılıyor kalem
küfrediyor aşk kendi tarihine
biz
yanlış tanıyoruz onu
o kendi cumhuriyetinde
mülteci oluyor

kaleleri içten fethediliyor
acemi yüreklerin
ve her devrik kumandan
af diliyor
orantısız sevdaların mağlubiyetinde

geçmiş bir yaranın
geçmemiş sızılarından dökülüyor
kelimeler

ve cezalandırılıyor kağıt

ve ben yine

saçmalıkların
afili tarafından bakıyor
doyasıya saçmalıyorum....