Sen içimi bilmezsin
Gösterdiklerimi görürsün ancak
Şiir diye yazdıklarımı sesli okuyamam mesela
Lanet adamın birisin dediğimde;
Ben bu lanet adamı çok seviyorum cümlesi geçer kalbimden
Sustuğumda;
Dağlar devriliyordur çığlık çığlığa
Altında kalmışımdır bir çığın


Yüzümde aydınlık bir gülümseme vardır kimi zaman
-Işığını senden alan-
Kimi zaman yüzüne bakmam
Umutsuzluğumun gölgesinden nasiplen istemem
-Nasip kısmet meselesini de konuşalım bir gün karşılıklı
Diyeceklerim var-
Çınar altlarında çay içmek varken eşle dostla.


Derbi maçlarının coşkusundan yoksun bırakamam içindeki çocuğu
Şımartılmak istenen saçlarının döküldüğünü söyleyemem okşarken
Sen sayarsın gizli gizli bilirim ya
Bilmezden gelirim
Biraz kör, biraz sağır, biraz lâl
Kör topal tutunurum kolundan
Sürüyerek
Sürüklenerek


Sen beni bilmezsin aslında
Yaralarım içime kanar, yalnız sevincim bulaşır tenine
İçim, içine akar coşkun ırmaklar gibi adımı ünlediğinde
Bir göl nilüferi koparır yüzümden parmakların
Çiy taneleriyle yıkanır damarlarımdaki kan sevince
Uyku mahmurluğuna sığınır mağrurluğum
Vurunca fikrim yüzüme


Sen beni bilmezsin aslında en yakınımken bile
Ben beni bilirim bazen
Sonra ezberim bozulur
Sonra ezberin
Dilimizdeki şarkının ezgisi bozulur
Detone olur hayat
Biz kekeme
Uzatmalara giden maçların skoruna bahis tutar aklımız
Gönlümüz berabere.