Kafam karışık, benden bi tane daha var gibi. Oysa aynı şeyleri yaşar insan. Bu şiiri her okuyan -bir kaç istisna dışında- kendinden çok şey bulacak ,eminim.
Korkuluktan küflü çaya, ve çilek tabi ki ruhunuza temas eden, temas da ne kelime " tırmalayan"
Neticede insan ruhunu inceleyen kurallı, ölçülü bir disiplin de var ,yorgunu ,dargını, su kaynatmışını onarmaya gayretli...
Bu kadar karmaşık bir varlık nasıl oluyor da beyaz bir kağıda düz çizgiler çizebiliyor.
Hayret !
Yine de Nesimi beni vuruyor tam aort damarımdan :
"Bir derdim var ,bin dermana değişmem"
Bir şiir ,bir şair ve ben.
Yağmur, güneş ve ben.
İçtenlikle tebrik ediyorum.
Şiir yazmayı, şiir gibi yazmayı bildiniz.

Hayat ve insana yüklediği yorgunluktu şiir.

Ne doğru ne güzel demiş usta: Oyuncağın kırıldı diye üzülme çocuk. Büyüyünce kalbin paramparça olacak.
Büyüdük. Büyüdükçe yaralandık...

Hayat; iyi-kötüsüyle yaşanırken, olayların sorgu-analizi yapılırken s üzer insanı.

Ne de güzel demiş Özdemir Asaf: Kazandıklarım bitti, yitirdiklerim kaldı.
Söylediklerim yitti, dinlediklerim kaldı.

Yaşamak; hepsine herşeye rağmen hatta inadına umut etmek, umut etmeyi elden bırakmamak demek.

Yüreğinizden kaleminize düşenleri okumak hep keyifli -güzel.

Kutlarım sevgiyle...

kavanozda küflenen çay, yaşanmamış sohbetlerin,
ertelenmiş buluşmaların ve soğumuş kalplerin sessiz çığlığı..
hayat bizi bazen hiç oturulmamış bir koltuk gibi, kalabalıkların ortasında yapayalnız
ve hiçleşmiş hissettirir.

hepsi bitmişlik hissinin birer anıtı gibi.
anılarımıza ortak olan eşyaların o donuk bakışlarında bile gizli bir beklenti vardır.


ve o bitmek bilmeyen yorgunluk,
sadece bugünün, olmaz dediğimiz her şeyin üzerimizden bir silindir gibi geçmesinin tortusudur.

haberler, gürültüler ve kalbimize dikilen o korkuluklar..
bizi kendimizden bile sakınmaya zorlayan o tuhaf savunma mekanizması.

biz ne kadar unutulmuş hissedersek hissedelim, yollar hala ayaklarımıza müptela. Göğsümüz bir kedinin sıcaklığına, saçlarımız papatyanın kokusuna muhtaç.

ufka doğru yürürken üzerimize giydiğimiz o rengarenk kuşak,
yaralarımızın üzerine sardığımız o umut sargısı.
iyileşmeyen yanlarımıza rağmen, hala yine de diyebiliyorsak;
ruhumuzun denizi hala dalgalanmaya niyetli demektir.

eşyanın lisanını bilen,
hüzne saygı duyan
ama yine de aydınlığa aşık bir dil.


şair, eşyanın arkasındaki o ikinci yüzü gören kişidir. T
çayın küflenmiş uykusunu, o hiç oturulmamış koltuğun nabzını, garipliğini hisseden birinin sessiz kalması mümkün müdür.

belki de imgenin en çok parladığı, en çok konuştuğu yer,
insanın kendi iç evidir. ruhun o tarif edilemez gelgitleri
ancak imgelerin rehberliğinde gün yüzüne çıkarılabiliyor.

şiir, bir insanın ruhunda kurduğu en eski evdir.

bu evde her oda bir duyguya ayrılmıştır.
aşk, hüznün en parlak penceresinden sızarken,
ayrılık duvarlarının gölgesinde sessizce bekler.
yalnızlık, bodrum katında sessiz adımlarla dolaşırken,
hüzün, çatlak tavanlardan sızan rüzgâr gibi her odayı titretir.

şiir, işte bu evin kapısını açan anahtardır.
şair, kelimelerle evin odalarını dolaşır,
her duyguyu yerli yerine koyar ve okurunu da gizli koridorlardan geçirir.


en iyi dileklerimle
tebrikler.