ESKİ SEVMELER...


Esmer tenli trenlerim geçip giderdi
Sabahın ilk kızıl IŞIKları raylar döşerken gözlerime
Bir derin özlem yeşerir, mevsimlere inat
Artık kalmış uykuların kenarına tünerken mahsun bakışlar
Yerle bir olup sallanır dal sallanır rüzgar…
Ve..
Yapraklardan sonra dökülürdü beyaz sevmeli karlar




Üşür işte o zaman parmak uçların
Ve eski öpüşmeler küçük serçelerin gagalarında ıslanırken
Taklacı güvercinlerin korkulu bakışlarında uçardı şahinler
Susarak boğulur mavi bir özlem satırların penceresinde



Tavana çamurla yapışmış kırlangıç yuvalarına bırakılırdı yalnızlık
Sıcak bir düş ülkesine gidişler başlatırdı şiirler
Ölü şairlerin yürüdüğü
Islak şehirlerin kenarında bir derin yara olup akardı sevdalar
Buz tutmuş nehirlerin ortasından geçerken turna sürüleri
Kabuk bağlamış hasretlere yüz sürerdi akşamlar



Kitap aralarında kalırdı hep kurumuş imgeler
Boynu bükük üzülürken hep balkondaki begonyalar
Toprak kokulu şarkılar nöbetleşirdi gece çöktüğünde
Kırılgan bir zamanın hatıraları dolardı odalara
Cam kırığı aşklar saçılırken etrafa
Hep gölgeler üstlenirdi sıkı sıkıya sarılma görevini



...



Şimdi gel desem
Zümrüt-ü Ankanın kollarındaki masallarla yanıma
Varmış olur muyuz ki vuslat ülkelerine
Yok oluşlarımızda bulabilir miyiz ki kendimizi
Üflesek üstü tozlu resimlerin üzerini
Getirebilir miyiz ki yeniden bu kente baharları
Bir kış başlangıcı buğulanırken caddeye bakan camlar



Asılı dururken gözlerimizde derin bir özlem
Masal gibi yeniden sevebilir miyiz ki yeniden



Şimdi gel desem de gelme
Toplanmış valizler bir daha açılmaz bilirim
Sil baştan yeniden başlasak desek
Sarılmaz yaralar karla kaplamışken yürüdüğümüz yollar
İkimize de müsaade ediyordu saatler
Mevsimler hep seni hatırlatsa da
İklimlerin ıslığı veda şarkıları çalıyordu sessizce
Ve bize kalan tek şeydi boyun eğip susmak
Sonrasındaysa…
Yakamıza karanfil takıp gitmek şairlerin ıslak şehirlerine



Kim bilir belki oradan sana dair şiir bile yazabilirdim
Adı “eski sevmeler” olan…