DERTLİ PINAR....

Sessiz bir sevdanın masalıydı
Bir çoban çeşmesindeki buluşmalar
Musluk akar serçe şakırdı
Perçemin düşerken alnına

Köy kenarındaki vadi yankılanırdı
Siyah kirpiğine takılırken gözlerim
Kıyamaz dokunamazdım gece siyahı saçlarına
Kurak kalmış dudağımdayken adın


Bahar başlangıcı papatyalardan taç yaparken sana
Kokun koşardı dağ zirvesindeki kardelenleri açtırmaya
Bir çobanın acı bir kavalı dokunurdu kulaklarımıza
Sen gelmeden göğsüm gelincik tarlası olurdu savrulurdu

Kuzu seslerine karışırdı düşlerimiz
Al yazman hep göğsümde büyürdü
Damla damla…

Boyumuzun huyumuzla bir yaşıtlığında
Kılıç yarası girdi aramızdaki başlık parası
Sen yetmişindeki dedeye gitmenle gömüldüm
O çeşmenin karşısına

Çeşme aktı ben ağladım saka kuşuyla,
Konduğunda ay omzuma
Koynuma aldım gecenin viraneliğini
İlk çaldığım kavalın ağıtı oldun
Ayrılık sesleri dağlardan yankılanırken

Kan aktı hasretinle suyundaki çeşme
Ben dertleştim pınardaki gölgemle
Dertli pınar benden çok ağladı
Düşerken ufak bir yakamoz küçük gölede

Fecrin bekçileri serçelerini uyandırdım
Her su sesindeki kabuslarım geceyi yardı
Çalarken köy ortası düğündeki davul
Haykırdım suskunluğumla, yattığım sarı otların üstünden…