duruyorduk
sessiz ve umarsız bir gece
köpekler havlıyordu
soluk alıp verirken yarı ışık odada
evimizin önü karanlıktı


tiz, dağları delen şarkılar söylüyorduk
hiçe sayıyorduk. var olan karanlığı
sokağa bırakıyorduk avuç sıcaklığında gülü
bir öpüş bir gülüş düşüyordu kimi gün
taş ayakların değdiği yola
savruluyordu ellerimizden
umutsuzluk ayrılık ölüm


duruyorduk
güneş iliklerimizi ısıtır can, diyordu kimileri
gülüp geçiyorduk
daha sıkı bürünüp giysilerimize
şalvarımızın paçaları toprakta
su arıyorduk


savaşlar oluyordu bir yerlerde
bizim savaşımız kendimizle
işimiz gücümüz direncimiz
savaş geçmişti bizim için, tarihti
gerçek savaş yaşamamızdı


her bahar sarı kır çiçekleri açıyordu
taşlı çalılı yollarımızda
yenerek gelecek korkusunu
atıyorduk ilk adımı
taşlı tarlanın bahar yüzüne


eğiyordu selvi kavaklar dallarını
sallanıyorduk
işe yarıyordu çalılar
sorguya çekiyordum ellerimi beynimi
ne işe yarıyorsun?


yüreğe dikilen gül
parmaklarımın kavradığı kalem
düşlerimin bayramı yar
dört duvara kapanan insan

ne işe yarıyorsun?



duruyorduk
bir ucunda dünyanın
el fabrikasında un öğütülürce eller
öğütülüyorlardı


yurt elleri
yar/eller


kıvanıp bitimizden paklandığımıza
kurtulduğumuza veremden
karanfil takıyorduk şapkamıza
sıkıca kavrayıp pilli radyoyu
gâvurca müzikler arıyorduk
cızırtılarda


gâvurun işini yarılayıp


yankılanıyordu
meşe yüklü dağlarda
kekik kokulu türküler


oyy anam oy!


sevdan deniz gibi, yürekli
ölüme karşın dimdik
tomurcuklar bıkmadan açıyordu nisan’da
büyütmeye çalışıyorduk çocuklarımızı
küçülmeye başlıyordu düşlerimiz
kırışıyordu alnımız
göz altlarımıa yerleşiyordu halkalı izler
duruyorduk


alt alta, üst üste
sağda, solda
yukarıda, aşağıda


herkesin doğrusu yine en düz
kimimiz şehit
kiminin ölüsü süpürgelik
kan oturuyordu ağlamaktan gözlerimize
altta üstte aşağıda


kim yığıyordu yüksek yoz tepeleri
bu kof yağmurları kim yağdırıyordu
gitmiyordu ülkemden ölüm davulları
çalıyordu, güm güm güm
duyuyorduk uzaktan
sağda, solda


değişiyordu annelerin ninnileri
uyumasın yavrum uyumasın



duruyorduk
büyüyordu korku
adım atmaktan , çabuk
yere inip bakıyordu gökkuşları
çalımlı adımlarla
yaratmışlar sanki dünyayı


siyah kuyruklu arabaları
söndürüyordu
söylenecek sözlerin yıldızını.
çekip gidiyorlardı
döküm döşek ortalık


içi kurumlu siyah adamlar
eziyordu
dağ çiçeklerini
çiçekler güneşe aşık
göğün mavisine
yağmura


dağ katlanmaz
silâh seslerine
acı noktalı ölüme
bir gün katlar kendini
içini gösterir


giremez
öyle kurumla, kurumlu adamlar
ezemezler kadımalakları
dağlar geçer birbirine
dağlar canlıdır
çiğdemine sahip


durmaz sallanır ekinler
her şey yeniler kendini
duruyorduk
kimse bilmiyordu
haritada yerimizi!

eski şiirlerimden/ Nazik Gülünay