/...

Zamansız söylenen şarkılar da yalnız
Kelimelerin ağrısı kamaştırır geceyi.
Ağzın, yağmurundan kurtulan
Bir bulut gibi sessiz çekilir alnımdan.

Yüzün eğilirde, kapanır kirpiklerin
Yine de yetmez yaramı örtmeye
Denizin savurduğu dalgalar bile.
Bir çocuğun uzanamadığı elma
Kanatır kendini yapraklarından…

Kavlime sığınır sızarım boşluğuna
Geldiğim yollar boyunca
Sislenir aklımda suretin.
Pencerenin buğusu saklar,
Yüzümden düşürdüğüm sevincin
Ağzımda bıraktığı tedirginliği.

Niyaz olur dilimde ismin
Bütün kuşlar sebat eder
Suskusuna şehrin.
Çürür dalında elması ağaçların
Gül tutar siyah elleriyle onlar.
Biçare geçerim yanlarından
Şehrin kedileri gibi
Sırtıma tutunur ince tırnaklarıyla

- Uzaklaştıkça büyüyen yokluğun
Ağırlaşan bir yüktür sırtıma -

Ansınız büyüse şimdi bir tohum
Kentin ıslak kaldırımında,
Ötede denizin göğsünden sıçrasa bir balık,
Tüm atlar kanatlansa ya da
Ya da çocuklar yere atsa elmaları
Bütün kuşları vursa,
Ne sevinç ne hüzün
Yer etmez yokluğuna.

Sensiz;
Durmadan çalan bir saatim mezarlıkta…