işte şimdi sırat vakti
şimdi doldur suyla Gobi’yi!..

hangi harfler belli etmez içindeki şaşkınlığı
hangi imgeleri giyerse eksik kalmaz içindeki afitap
istismar etmeden üstelik
dik durarak ağlamadan
belli etmeden yakalar dağınık
harabe nağmelere sarılmadan dil
gösterin maharetinizi aynada çırpınan kuşlar
ayası sızlamadan ellerin
nasıl mutluluk dilenir
bardak bardak nasıl boşalır bir deniz!



an’ı uyutmaksa sarhoşluk
hatırlamamak gerçeği
ben zaten öyleyim
ne içmeli şimdi gözlerinden başka
neyle doldurmalı çerçeveleri
kendindeyken nasıl ölür insan
kendimdeyken
ve bendeyken
nasıl olur!
ne siler de paklar tümden seni!



olmaz bu
ellerinle yüzünü kapamak değil bu
saçlarını okşarken parmaklarını keybetmek
nasıl istersin bunu
nasıl cüret eder...

kokunu bile ezbere çizebilirken
sahra çölüne bile gitsen
adımlarını ciğerimde hissederken
hoşçakalları bile kısa tasmaya alıştıramamışken
nasıl beklersin bunu
hâlâ camlarında şiirlerim dururken
nasıl istersin bunu benden
sana mutluluk dilememi değil
yaşarken ölmemi istiyorsun sen!




şamandıraları söktük hadi
kaybolur mu deniz!
hadi tüm şiirlerin öznesini değiştirdik!
tükendi mi şimdi fiil
hadi dudaklarını bitirdim öpmekten
gamzelerini doldurdu dilim
sıvadım içimin labirentlerini kör ettim
kaldırdık afişleri tümden
tekmeledik ayaklarından zamanı!
şimdi asıldık öldük değil mi!




bitti şarkılar sustu rüyâlar
hadi seni;
senin bile anlayamayacağın kadar sevmedim hiç
hadi devirdik saksıları düştü çiçekler
hadi inandım ki öldüler hemen!
görmedim hiç yaşamaz bardakta hiç güller!
ya beyni!
ya anıları
ya dünleri hangi potada eritmeli!


olmaz bu
bunca geniş değil kalbim
benden isteme bunu
yıllarca okşadım ben onları, değdim
hep bile bile mahsus küçük alırken yüzükleri
şimdi bile bile nasıl
o parmakların hapsolmasını seyrederim!


benden isteme bunu ne olur
ben bile seni bu kadar sevmedim!
.
.
.
sadece
uzatır ellerimi
o da dayanırım diye değil
belki bir daha değer diye
o da hakkındır diye

o da içimden
sana mutluluklar bilerim!..




ToprağınSesi



.