Fırtına girip aramıza süpürge tohumu dökerdi
Eserken üşüyen yanlarımıza
Ayakuçlarımızda kalırdı ölüm üşümeleri
Saatler hep on iki ayın kışını vuruyordu baharlarda
Kiraz çiçeklerim kar tanleriyle şevişmelerde dökülüyordu
Ve dokunuyordu avuçlarıma yanlızlığım saçları taralı



Şafakların kızıl rujlu dudakları öperken yanaklarımı
Geceler sensizliğin izli mermileri olup yıldızlarımı vuruyordu
Hicranlı şarkılarda kırılırken evlerin pencereleri
Yalın ayak cam kırıklarında yürürdü ayrılık adımları
Kayıp bir şehrin ıslak kaldırımlı sokaklarına düşüyordu gölgeler
Üşüyordu tüyleri yaşarmış sığınmacı sokak kedilerim sessiz




Takvim yapraklarından dökülüyordu kaktüs tohumları
Sarı odalarımda çimlenirken yalnızlık batırıyordu ciğerime
Perdelerim pencerelerimde kefenlik sarılışlarında
Kör bırakıyordu sabahların gözlerine mil çekmişcesine
Harlanan bir sarma sigaram bir hatıran
Ocak sönüğü dumanlarda savrulup durur ruhum




Buza kesilmiş bakışlarım noktasız atışlarında tavana saplı
Dizlerimde ayrılığın domuz bağı düğümleri
Çözülmez
Kipriklerimdeki sarkıklar...



Çözümsüz boşluklar bırakır vedalar
Çıkınlara sarılı şiirlere sarılır bir yanım
Bir kiprit çöpünde bir olup yanarken
Tutuşur adına yalnızlık koyduğum türküler
Çoğul yangınlarında yakılır...



Dağlanır dilim susarım karanlığımdaki yalnızlığımla
Kavuşmasız ırmaklarım kururken boğazımda
Sen deniz ben çöl olurum
Özlerken ölesiye buharınla kaybolurum...