modernizmin ucunu az kaçırınca
alışkın olmayan kafamız
bencillik kalalı beri başıboş
uygun takke bulamadı aklımız

dönüp bakmadan
çıktığı yere vardığı durağa zamanın
dışı hoş içi kof saman balyaları
yüklenen dudakların sırtına

bir zamanlar vardı
fazilet dolu kelimeler her biri
tek tek sürgüne mi gönderildi
anlamsızlık yırtarken
ağzımızdan çıkan cümlelerin özünü

silik bir sevimlilik kondurup
yüzümüze az tasalı umursamazca
kesildi mânânın meyve veren dalları

şimdi en gözde cariyesi vefakâr karanlığın
paylaşmaktan korkan pay alma çabamız

yüreğimizde öldürüp kanatsız melekleri
suskunluğun ışıkları altında ve acımadan
elimizin ayasında ovuşturduk acıları

sevginin ruhunu uyuşturup
parça parça böldük dramlara
yaşadığımızı sandığımız ümit yoksunu zamanda

belki bu yüzden astarladı gözlerimizi yalnızlık
hususi mabedimizin duvarlarına

dilinde tüy bitince sözün
akılları esir aldı sanal mutluluklar


Blackless