akıl delilik seyrüseferinde
göğsümde bu boşluk dolmadıkça
lafta kaldı bak yarınların

nicesi susuyor şimdi
aniden kırılan can sesleri
nazar kuşları saldırmış dediler
gözlerimde yaranın izleri

kuşatılmıştı oysa benim sevdam
gözboncuklu gök muskalarla
nasıl buldu bu kuşlar bu başı
dökülürken kurşunlar kafamıza

bilirim fayda etmez karıştırmak kül yığınlarını
can kırığından kalan cam kırıntılarıdır dağlayan
çocuk yaşta yaşlanan avuçlarımı

sabahları tan yeri atmadan gözünün çapağını
dolduruyor içimdeki boşluğu bir deli rüzgar
desem ki sanki Mevla’mın gazabını taşıyor
sebebi belirsiz ziyan zulüm saçıyor

sellerini boşaltıyor serin güz akşamında yağmurlar
iniltiler çağlıyor bu kentin dar sokaklarına
yıllara meydan okuyan çınarların kökleri
biz gibi sürükleniyor çamurlu sularda

aşkı doğurmuştu oysa gönlümüzün kelebekleri
emzirip sabır sütüyle beklemiştik büyümesini
tırtıl olup alırken bu acımasız güzelliği
zerdali çiçeğine düştü sevdamın ölüsü

kelebekte isterdi en az güvercin kadar yaşamak ama
alın yazısı kaderin önüne geçilmiyor başladığında
söylenilmeye umutsuzluk türküleri bitmek bilmiyor

allaha ısmarladık gönlümün güzel çocuğu
bekliyorum dinmesini kasvetli zamanın
elbet sarılacak bu gün kanayan yaralar
ve bende diyeceğim
geçiyor aklımdan biri o eski sevdalardan

Blackless