Biliyorsun, yiğitlerin destanına benzer seni sevmek de,
Ah sevgilim
Dumanı gibi dudakların şu evimin önünde
Ayrılmaya sevdalı destanlarla örülü ömrün
Ne yana baksam senden bir alıntı sanki!
Haykırmaya düşkün kuşların ezan seslerinde
Huşulu bir bekleyişi, yokluğunda özlemlerim.


Reyhan kapılarını açan melekler sarılırken
Omzunun o hiç buse konmamış cennetine,
Yazma, dur, çek elindeki kalemi yüreğinden!
Burası sen olalı bir başka eskisinden.
Dur, çekme kalemi gözlerine kara denizden!
Senin gözlerini güneşle görmeliyim,
Ateşinde yanıp, küllerime bahar demeliyim!


Biliyorsun, baharları ben çok severim,
Biliyorsun bu ahları ben senden öğrenirim!


Ah, platonik sevdaların göç eylediği kadın!
Yığınla aşkları tüketen dünyada nefesimle
Bir resim de derinden sana ben çizmeliyim!


Yaşadıkça, mutlu fotoğraflara bakmadan
Hiç de mutlu değiliz diye bağırarak ayrı gayri,
Adem’in gemisinde savrulurken geceleri,
Ver biraz kederinden de,
Ver de az ben çekeyim!


Ağlarsan,
Söz, ıslatmadan yaşlarını yaşlarımla bir kez olsun
Göğü boyayan yüreğinin rengiyle
Ben aşkın her halini senden bilirim!


Biliyorsun, ben sensiz zindan, senli aşk haliyim!