33
Yorum
14
Beğeni
0,0
Puan
1685
Okunma
şiirler yazardım yorgun zamanlarda
kaale almaz işçisin der
işin içinden çıkardı adamlar
nasıl somurtuk yüzleri vardı anlatamam
bir masala bile sokmazdım onları
şiirlere kazık çakardı onlar
anlamsız sözcüklerden
dizeler yazar soğuk sokaklara asardım
duvarlarında huzur, derdiyok yazardı
ben karanfil sokağını severdim
yoksul insanlar yaşardı
bir çiçek adıydı sadece karanfil
hayatın zik zaklarını çizdiğini bilmezdi kimse
gerçekti,kimse bilmezdi ne olduğunu
kim ozan, kim işçi
şiirler yazardım,yorgun kollarımı dinlendirmek için
uzatırdım makinalaşmış ayaklarımı
dinlenirdi sırtım her dizede
anlam arardım,karınca kararınca
nasıl içinden çıkılmaz girdapları vardı anlatamam
yürür yürür aynı yola varırdık
sözde düşlerimiz vardı yıldızlardan yansıyacak
ay pabuçlarımız,gökyüzünde evlerimiz
bizim eksilerimizi artıya çevirecekti çocuklar
hem ozan hem işçi
iğne ucunda yazılırdı şiirler
ellerimden giyerlerdi
kasabalı kadınlar
yalnız eve çıkan evlerde
12. 8. 2009 / Nazik Gülünay