Rozalinda,
haydi kalk ağlama
uzak değil ki deniz...

ruhun rıhtımında bekliyor gemilerimiz
gece kor/sanı
yelkenine üflesin türkümüz

şafağın kızıllığı güllere bulaştığında açılaçaktık
leyleklerin geldiği sıcaklıklara
belki kanat açacak beyaz yelkenli mavi sulara...

yosunlara aşk kokusu bulaşacak
balıklar ıslanacak dokunduğunda yeşiline
midyelerin içinde şiirler oluşacak
ve sen Rozalinda
ellerinle okşayacaksın yunusların kuyruğunu

köpüklerine karışacak dalgalar rotasız
salıncaklarda sallanacak bahar
hadi ağlatma musonları martıları üzeceksin

tropik adaların kıyısı uzak değilki ayaklarında
saclarının inceliği kadar yakın
kokun ekvatorda dolandıkça başım döner bilirsin
dünyaya neden sığmazsın anlayamam

Ve sen Rozalinda
bilirim denize sığmazsın atmosfere yetmessin
kuşlarıda seversin, havaya karıştığında kanatlarını
rüzgar bakışlarınla okyanus damla kalır
bilirim
seni andığımda gök gürler göz kırparsın bana
güneşe karışır tenin vurur üzerime

hadi kalk ağlama
Rozalinda
bak sana kırlangıçlar şarkı getirmiş menekşe rengi moru
kır hasretlikleri vuslat olsun kırlar
derelere karışıp dökülelim dar gelecek denizler

yada hep birlikte ağlayalım
Rozalinda
yanaklarımızda oluşsun tuzlu çağlayanlar
gül/elim ayrı kalmayışımıza sevinerek kuğu gibi....
yada her gözyaşımız ateş olsun yakalım okyanusları...