asıl içimde esiyor bu kar ve tipi
buzlar sallanıyor saçaklarımdan
sessizce kendinden geçiyor sokağım
kömür kokuları genzinde


pencere diplerim karlı
bal rengi gözlerim kar/a bakıyor
çatılardan üfürüyor karlarım
evleri dövdükçe dövüyor fırtınalarım


düşlerim düşüyor eski bir baca
sıkı sıkı sarıyorum başımı
kulaklarımda uğuldayan aşklarım
sevdim de varoldunuz,sevdim de yoktan


kimse dinlemezken sesinizi ne’ydiniz
kimse demezken seni seviyorum diye
böyle güzel güler miydiniz
bir dost köpek beklerdi kapı önünde


gülünüz değmezdi elinize,kokmazdı bütün mahalle
sarhoş olmadan kendinden geçmezdi aşıklar
hep kendine kendine yürürdü ayaklar
başkasının adını anmazdı


duymadan sesimi,bir asker türküsü bile olsa
gözlerimi görmezdiniz fırtınalı sabahta
karlar eserdi düşlerinizde
saçaklarda buz sarkıttı sevgisiz hayat


neden gittiniz bir de nispet yaparak önümden
yok olan sevgiyi var etmeden
gerçekleri bir kalem gibi sivrilttiniz içimde
eridi siz gittikçe buzdan saraylarınız..


17. 2. 2012 / Nazik Gülünay