hayat, insan ve izdüşümündeki yaşamak ritüelleri. insanlara lütfedilen en yüce duygu sevmek olsa. yalnızlık sadece
Allah'a mahsus çünkü. ve paylaşılabilecek bir sıcaklık olmalı her hayat adına. ve bunu becerdikçe düşüyor sanırım
o tebessüm denen gülüş ruhtan çıkıp dudaklara... ve insan olarak da bencil yaratılmış biraz ondan olsa her ilişkinin
zamana yenilip dejenere olması. bir avuç yaşamak vakit oysa hayat dediğimiz zaman tüneli...


ve bir kuş olmalı o aşk denilen evren.yoksa bu bir avuç hayatın bir ömür sancısı olmazdı herhalde
kısacık bir mut bile tanısa yürek bir ömür hatırlamaz yoksa. Ve sevgi paylaşılıca artan tek duydu aynı zamanda.
ne vakit eksiliği hissedilse buruşur düşer yüz. ve tüm duyguların anası olduğundan geri kalan tekmil eylemler
ya yetimdir ya öksüz...

sevmek değer duygusunun açığa çıkmasıdır. ve insan kendini değerli hissetmeye kuruludur.
zamanla ve hayatla yarışın her etabında isteriz ki eksik yanlarımızı okşasın kapatsın bir el.
anadır bazen bazen bir sevgili ya da bir şiir!



ve şiir; kalem ardında kalan ve aslında satır aralarında da özlendiği frapan dizelerle
örtülen ''bir zamanlar''. eskiye rağbet ederse düşün ya da kalem bu bir açlık anlatır aslında
şimdi yok bir şeylerin gizli serzenişidir.




aşk yoksa yeryüzü de yok ****
ne garip
unutulan en acı ölümler gibi
örselenmiş ışıltılı zamanlar
ve kayıp bir dolu şehir (burayı ayıp okudum adıma)


siyah beyazdı görüntü evvelden
soluk ama samimi/şimdi karma (şık) bir hayat
elleri kına kokan gelinler yalancı bir ülkeye iltica ettiler
faytonlar da gitti..
pabuçlarını cilalatan parlak oğlanlar
safsata bir macera içinde, trajikomik bi haller


alımlı bir anlatımın öykünen ruh hali. düşündüm şimdi faytonla değil de mesela bir balona
kendini ''iki kişiyle'' atsa ve uçsa mutlukuktan acaba yine de böyle serzenir mi insan?

ve eklemiş;

of
yine sabah olacak
göz çukurlarım ele verecek kendini
amasız bir hastalık bu şiir be usta

demiş şair. ustalık yanı bizimle uyuşmaz da, belki o ezik ruh haliyle kardeş olabiliriz azıcık.
evet şair evet... tüm duygular dejenere oluyor giderek imkansızlıklar ve zan altında kalmalar
hayat mücadelesi yeniyo bizi sürekli. ve ufacık bir ikilem düşsün burada; şiir hasatlık mı acaba?
yoksa bir benlik tedavisi mi!..



dava açmak gerekir mi****
yargılamak inceden hepsini
maviden yaratılmış ne varsa
siyaha buladıkları için
ve tüm katilleri..


hayatı vereceğimiz bir mahkeme var mı ki? verelim sürünsün:))) şaka bir yana sanırım şair
burada o ezilen güzel duyguların kızıllığına serzenip hâlâ umut mavide! diyor bence


ve pinhani esaslı bir atıf olmuş burada. ''hele bir gel '' yankılandı sanki kulağıma ...



ve kötü bir rüyâyı tepikler gibi düşürmüş son yaftayı ;


''örtün perdeleri''


yine hayli iyi dizelerle meramını atlatmış sağlam bir şiir daha okuduk şairden.


tebrikler bir kere daha