beni avuçlarında uyut
aylardan nisan
günlerden salı olsun
bilirsin ay yoksa
karanlık gözlerimi kanatır..


kaplıcaları ısıtan bir maverada
karlar ayrılıkları anımsatır
soluksuz geçersin hemzeminleri
affetmek, aşkı öldürmez
inadına sızlatır


bu yazgımız değildi
sevgili
biz küsmeyi mimozalardan öğrendik
üzerimizde duran bu fani nefret
aslında
cahilliğin ardına sığınan masum bir ihânet

kalem kırılmadıkça kağıt yırtılmaz ya
hadi bana bir şiir daha yaz
ya da
gökyüzünden afili bir yıldız kopar/barışalım


ya da
kıyama çeyrek kala
rüyâlar da birer tuzakken
yaslan bu küheylân yalnızlığına
güldür kendimize düşmanları


hadi unut tüm yaşanmış hevesleri
ve
ebediyete çizilmiş pembe resimleri
zaten ayın ondördüne ne kaldı
hala is kokuyorken an


tırnaklarımızla tarihe kazılı
bir aşk yanığıyken tenimizde güneş

hadi bir kozalak daha kopart takvimden
(helâlinden...)








Çiğdem Parlayüksel