"Yaşamak ne ki ölümün yanında"

yaşam mı ölüm mü
faniliğim asılı dururken şah damarımda
her seferinde yaşam uyanırken yanımda
yamalıklı yumaklardı uyanıp da takıldıklarım

basarken yalın ayak toprağa
kavuşmanın sevinci baştan ayağa
sarılmaya başlarken beyaz çaputlara
ne çabukta yayıldı sabah selalarında

çaput dediğime bakma gelinliğime
ne de yakışmış uzaktan gördüğüm bedenime
şimdi söyleyin aşk hekimine
okunsun duyrulsun oturduğum bu mevkilere
kanayan yaram yok bakmayın siz çaresizliklerime
ağlamalarım kesilmiş acılarım yok bakmayın siz sessizliklerime

toprak kazılmış gök açılmış düğün davetiyelerine
bugün düğün günü küsmesin herkes gelsin beriye
herkesten helallik dilerim haramlarımı atarken geriye
toprağı yavaş yavaş atın üzerime
gelin atın üzerine/ binmiş ya nasip demiş
gelin/ düşmüş toprağa / işte düğün burada başlamış...