vardı unuttum
gözyaşlarını taşımakta zorlanan anıları
yalnızca bir an



yakın sonsuz
öfkeli uğultusunda
yorgun olmalı kaşları çatık hayat



maviden griye dönen
hayali artık
sıfırın altında o gökyüzü
gölgeler beton
kör bulutlara asılı zaman
yerçekimine aldırmayan



flu gözler ardında
yaşlandıkça solan
o çocukların taze yüzleri
ve birbirine benzer adımları
hiç kimse
ama hiç kimse
hissedebilir
yıldızlar düşüyor
kırık mum ışığına



bilmiyor muydun
ne zaman kayboldu ortadan
gülümsemesi parlak
güneşi askıya alan aşk
ki öksüz geçmiş
kalbinle konuşan



hiçbir şey yaptım ben
başka her gün için yanlış
namlusu seğiren yalnızlık
dilimde kanıyor kelimelerim
gecenin öteki yarısında



lütfen dur
karanlık uykusuna yatan
gülüyor düş bozumları
kendi çığlığımı duyuyorum
kendi dudaklarımda
ölüm beni benden ayırana kadar



bir ayete riayet ediyorum hep-Rabbin için sabret *