Bir oyuncağa teslim ettim kendimi
Yırtılan iki kutuptan
Öyle yenildimki zamana
Artık kimi sevsem boş
Açıldı nefesim belleğim
Öyle çaresiz bıraktım yanlızlığı kendime


Sesleri dinlemektir uzun uzun
Ve susturulmasıdır susun
Yanlızlık
Sessizce ellerinin
Çünkü taşların bile dili vardır
Yosunlar gibi
Baskaşının elleriyle sevmeyi öğrenirsin herseyi
Ve duyarsın duvarları

İçinde çok hücreli bir duygudur yalnızlık
Kelpetenle bir parça koparmış gibi
Sonbaharda bitkiye uzanan pas
Yalnızlığın bittiği yer kara topraktır

Hayat kısa, eksik hayallerimiz
Sınırsız zamanın geçişi nede çok uzun
Varlıkta bir noktayız
Yoklukta hep beraberiz

Yanlızlığın aynasında
ikinci bir yanlızlıktır ayna
Yedi cihan varlık olsa
Eksilen varlık hayatımız


Erkek çocuk anaya
Kız evlat babaya çeker
Kim seviyorsa eger
Ana sütünden dolayı sever
Erkeklerden ancak odun olur
Ölüp hasret gider hayata
Ceset olur, şehit olur

Öyle silinirki tarih olur
Ölüm herkesi kavuşturur oysa
zamanın kuyusunda okunmaz yazı olur

Kiminde derin uykular yaşar
zaman duvarları sessizce asar
Kiminin cürmü dağları aşar
Kimi yağmurlar basınca
Çigdem çisesinde yaşar

Kimi sap saman hep böcek gibi yaşar
Gölgeler ıraklaşır
Bir taş bir duvar bir kuyu
insan hayatı bu
Kirazı meyve sanar
Oysa kan çiçeğidir o
Dalağından vurulanlar
Omirilik soğanında hesap arar
Hani bilinç denen şey
Anan soğan baban sarmısak
Üç telli bir küheylan

Ve ölür, öldürür
Sıcak yataklarda uyuyan
Bu kan uykusuda kimin
Ceplerin delikken
Oysa ayakların üşürken sevmek kolay herkesi


kör geceleri
Kulaklarınla çınlatırsın
Yanlızlığın kapalı kapısı her kesin
Bitki öldürerek salata
Hayvandan kurban eden
Ey insan ölsene