Beni eksiltmene gerek yoktu yüreğinden..
Düşürmene gerek yoktu,
Bir söyleseydin zaten silerdim...
Sakladığımdın...
Saklımdın...
En derinimdeydin..

Üçe kadar sayıyorum içimden..
Boynuma dolanan sarmaşıklar bırakmıyor ...
Çığlıklarım susmuyor ama sadece ben duyuyorum, kimseler duymuyor..
Ne garip değil mi ? Sen bile bu kadar BEN’deyken duyamıyorsun..

Boğazım düğümlendi,
İzah edemedi kalbim yaptıklarını gözlerime ...
Kalp ağrısı dedikleri bu olsa gerek... Çıkamıyorum Sensizlik sokaklarından...
Her köşe başı yeni bir sokakğın başlangıcı..
Her biten son , beni bir başlangıç ...

Sen ÇIKMAZ SOKAĞIM’dın...
Çıkılmazdın...
Gidilmezdin...
Ölünmezdin bile...

Kaç yıl yaşarsan yaşa bu yalan dünyada,
Zaman bile koparamadı Seni benden...
Yağmurlarla büyüdüm ben.. Odam ıslak..
Evim ıslak...

Gözlerim hep ıslak..
Islak bıraktın beni...
Her şiirimdeki gibi Düş’tün yine...
Kendini aldın benden..

Üşüttün beni.. Düşürdün beni... Ayağıma çelme taktı hayat..
Şehir bile kendini yeniden doğururken, Ben ;
Kendimden eksiliyorum...
İliklerime kadar üşüdüm Senden...
İliklerime kadar hissettim Seni..

İğreti Sensizliklerimi üst üste dizdim bu akşam,
En can alıcı nokta ; Bekleyiş umursamaz yüreğimde..
Uslanmıyor bu yürek , kırıklarını valizlere sığdıramıyorum artık..

Kırık bir kalemle boyadım gözlerimi..
Hani hep yağmur varya, ıslak ya hep gözlerim...
Makyajım aktı... Yanaklarım simsiyah oldu,
İğreti bir gülücük dudaklarımda,
Çoktan dudaklarımda kurumuş kırmızı rujum...

Hiç mi hissetmedim sıcaklığı.. Dondu dudaklarım...
Üzerimde dizlerimi örtmeyen bir etek, uçları yırtık..
Çünkü dizlerim kanar benim hep...

Göğsüm her zaman açıktır ..
Rahat nefes alayım diye..

Küçükken annemden dayak yediğimde ağlardım..
Ağladığım halde;
Yine "Anne" derdim..
İşte İçimdeki Sen de öyle bir şey...
Senden kaçtıkça Sen de buluyorum kendimi..

Kaçamadığımsın...
Sen yüreğimi kanatsan da yine Ben ;
Yüreğimden düşürmeyeceğim Seni..
Üşütmeyeceğim..

Şimdilik gidiyorum...
Ilık gözlerinden içmeye,
Demlenmeye...



Nevin Akbulut
SıfırBir-On-İkiBinOn--SıfırDokuz