Bir şiir beni sayfasına kilitleyebiliyorsa, kelimelerin ardında ki sihri beni cezp ediyorsa şiirdir benim için.



Saatlerce bir şiirin başında durup tekrar tekrar okuduğum olmuştur. Anlamadığımdan değil elbet şiirin derinliğidir beni kendine çeken. O efsunlu havasını daha bir solumak istediğimdendir.



Biz ne kadar anlarız bilinmez ama şiir her zaman şairde ayrı bir mânâ taşır.
Kelimeleri çok severim, kelimelere ağırlığınca yük yüklemeyi. Hiç gocunmadan taşırlar. Şair bazen gizler kendini kelimelerin sihirli dokunuşlarıyla. Şair söylemek istediklerini söyler, okuyucu algısı kadarını anlar. Velhasıl sihirlidir kelimeler.




Şairin kullandığı dil, seçtiği kelimelerse şiirin bel kemiğidir. Birini kırarsanız kendinizce, omurgası eğri bir şiir durur karşınızda.



Son zamanlarda yorumlarda hep rastladığımız aynı söylemler. Dilin anlaşılmazlığı. Üç beş tane fazladan kelime öğrenmenin, araştırmanın ne gibi bir zorluğu ve zararı olabilir anlayabilmiş değilim.




Ki şair şiiri evvela kendi için yazar. En mahrem en gizemli hallerini şair kendinde gizler. Anlaşılma kaygısı güdüyorsa işin rengi değişir.



Şair, şiiri yazarken duygusu en üst seviye de yazar ve noktasını koyar imza gibi. O vakitten sonra şiirde yapılan her düzenleme şiiri çirkinleştirir. Çünkü duygu çoktan yolunu almıştır. Aynı duygu yakalanmaz bir daha.



Şiiri okurken o mana’ya en yakın duyguyu hissetmek isterim. Şairi şöyle yazsaydınız böyle yazsaydınız, şu kelimeleri kullansaydınız ya da kullanmasaydınız şeklinde ki söylemlerin çokta doğru olduğunu düşünmüyorum.







Sevgili _cânâ_ ‘ nın yorumuna katılmamak mümkün değil
“ Sıradan olmayan üst düzey bir şiir “






*

gönülden selam olsun şiire ve değerli şairine.