Issızdım
Sızılarım kendi sızımdı
Ayazım kendimi vurdu önce
Unuttuğum
Tüm günahlarım kadar isimsizdim
Bırakıyordum kendimi içimdeki uçurumlardan
Kendi içime düşüyordum
Yuvarlanıyordum
Her kaya sen gibi vuruyordu bedenime
Her diken sen olup batıyordu tenime

İnsanlar içinde kurumuş bir dal gibiydim
Yaprakları d/üşmüş
Yeşili sürgünde
Sana gelmek için çıktığım her yol çıkmaz sokak
Döndüğüm her köşe karanlık
Tutuğum her el yabancı
Sorduğum her dil riyakâr

Utanıyordum sorgulamaktan iffetimi
Üstüme perde çeken ağır sis bulutlarını
Yıldız yıldız seni sürdüm gözlerime
Umut ettim ışığım yine sen ol diye
Başımı dayayıp kanadığım taş duvarı
Sorgulamıyorum gözlerimdeki asumanı
Bir seraptı yokluğun
Açsam gözlerimi dinecek acılarım
Yasak meyveydi dudaklarından tattığım
Kirlenmişti asaleti saçlarımdaki ışığın
Kirletirdi dokunduğunu parmak izlerin

Gidişin kadar gerçekti senin için kanadığım
Sensizlik hummalı
Yokluğun kadar acıydı yaşamak
Anladım büyüttüğüm sevgin kadar yokmuşsun
Bir yoklukla sınadığın ben
Titredi avazıma semadaki yıldızlar
Karadan doğdu güneş mavi atlasın göğsüne
Döndü saçlarımda rüzgârlar tipiye
Sana çatlıyor düşlerim
Savurdum sigaramda seni
Kaç baharı kapattım gözlerinin anısında
Yoruldum
Ayrılıkların bütün ayraçlarını kaldırıyorum

Eritiyorum adını özlem yüklü kelimelerimde
Sırtımda götürdüğüm yüküm ağır bugün
Bıraksam içim acıyor
Bırakmasam derman yok dizlerimde
Savur beni ruhların semasına
Terk et yüreğimin arka sokaklarına
Göm beni tek kişilik yalnızlığımda
Ben öldüm sen gittin rüyam bitti
Bitirdin beni
Bende bitirdim
bitirdim seni saklı gerçeğimin tek cümlesi

Lemide Safiye ÇAKIR