Kanayan yaralarımızdan fışkıran kan,
Kızıla boyayacaktır kentleri bir gün.

Bir çoğumuz;
bu renkleri tanırız paris sokakların’dan,
Acı kabuğunu kıran ispanya halkın’dan.
Yitirme umutlarını sen,dostum
Doğacak yeniden güneş dünyamızda,
sunacak çocuklarımıza,ploreterya aşklarını.

Kanlı savaşın yorğun kadınları
barış türküleriyle büyütecek yüreklerindeki umutları.

Elleri nasırlı babaların
Saç kıvrımlarında gülümseyecek hayat.
Öfkeyi kusacak genç kuşaklar,barbarlara ,
Şaiirlerin beyinlerinde,uyanacak bu dünya.

Kuşatacak deniz,yer kabuğunu
Öfkenin gürültüsüyle yıkayacak dünyamızı,
Derinliklerine gömecek,silahları,
kirli amerikan doları ile beslenen haydutları.

İşte o zaman yeniden filizlenecek
Bahçemizdeki kızıl güller.
Cehennem karanlığından sıyrılacak düşler,
Yeni bir dünya’ süsleyecek gözlerimizi,yıllarca,
Kim bilir yüz yıllar boyu.

Devrim dokdere