kar yağıyor İstanbul’a
yüzüme sinmiş hayalin üşüyecek diye ödüm kopuyor
yumuyorum gözlerimi ürkek çocuk gibi
adımlarında eriyor kirpiklerimde buz tutan kar
biliyor musun seni çok özlüyorum bu aralar










köhne bir masanın üzerinde dirseklerim
ve boğazımdan geçmeyen bir salep
ağlamıyorum... hayır(?)
tarçın kokusu gözlerimi yaşarttı farzet
biliyor musun gözyaşlarım hırçın, huzursuz ve asi bu aralar










tad vermiyor denizi seyretmek
dizinin dibinden ayrıldıktan sonra gemilerim
ve rüzgarın kasığına dolanan bir uçurtmanın ipinde
linç edildiğinden beri bütün heveslerim
biliyorum ki ben hiç reşit olamayacağım aşka








avuçlarımda kanarken ektiğin karanfiller
vagonlar dolusu matem taşıyor şimendiferler
elim yüzüm hasret karası, katran
kar yağıyor İstanbul’a
biliyor musun, üşümüyorum hiç
üstüne titrediğim herşeyi yitirmeyi öğrendim çoktan...






_asmin_
*Joyeux Noël Monsieur