Binlerce cümle var aklımda sana biriktirdiğim
Bir şeyler özlüyorum, adı unutulmayan aşklarda gizli
Duygularım saklanmış, eski bir antika misali yüreğimin derinliklerinde
Bekliyorum bir gece zile dokunsan
İçim ürperiyor;
Ya kapımı çalan sen değilsen?



Hiç ihanet etmedi hayat alnımızın hüzün yazgısına
Sensiz susuzluğumu anlatacak kelimeler tükendi lügatimde
Soğuk, küf kokan, dipsiz bir kuyudayım
Seni bekliyorum gel, çıkar beni
İçim ürperiyor
Ya kapımı çalan sen değilsen?



Seni sensiz yaşamak kaderlerin en kötüsü olsa gerek
Ne olur bir lahza dizlerinde avunsam
Usul usul yakamozlar yanan gözbebeklerinde dinlensem
Uykunun bulanıklığına teslim olmasak
İçim ürperiyor;
Ya kapımı çalan sen değilsen?



Keşke yağmur yağsa bu gece
Kükrer gibi bir gök gürültüsü kopsa, gecenin karanlığını yırtsa
Kapım çalınsa, karşıma çıksan
Sırılsıklam, bir o kadar da üşümüş.
İçim ürperiyor;
Ya kapımı çalan sen değilsen?



Bir kötü düş görsem, korkuyla uyansam
Bir bardak su versen elime
Başucumda bir dost sesi duysam
Bir sen anlatsan, bir ben anlatsam
Saatlerce ağlasa(m)k.
İçim ürperiyor;
Ya kapımı çalan sen değilsen?



Yüzüme astığım acıyı bakışlarına doldurduğun
Kurşunlarla vursan birer birer
Dökülse sonbahar yaprakları gibi kederlerimiz
Yemyeşil gözlerinde bir bahar beslesek
İçim ürperiyor;
Ya kapımı çalan sen değilsen?



Asırlar boyu beklediğim
Sevdiğim, özlemim, servetim
Sensiz geçer akçem yok aşk mezadında
Çıkmaz sokaklardan gelen yorgun ayakların
Ve binlerce yılın hasreti ile kapımı çalsan
İçim ürperiyor;
Ya kapımı çalan sen değilsen?


esmize
perihan tunçok