Aşka yazıldığımız zamanlar
Ne kadar da küçükmüşüz
Minik ellerimiz defterlerimiz üzerinde
Dışarıda yeşil tonlarıyla bir bahar
İçimizde tarifi imkânsız bir neşe
Kalemlerimiz, bizce içi dopdolu
Kızıl bir kalp resmetme hevesinde

Oysa ne çocukmuşuz
Geriye dönüp bakınca sanki de mutluymuşuz
Kocaman sevdalar peşinde koşmuşuz

Sevgi çoğul eklerle zenginleşir sanıyorduk
Yaşadığımızı kendimizce aşk biliyorduk
Güllerle dolu bir bahçe yaratmıştık
Her goncada siz varsınız diye
Koklamaya kıyamamıştık..
Oysa ne kolay çiğneyip geçtiniz
Ezilen ümitlerimizi hiç görmediniz, göremediniz


Çocuktuk
Hem de çok çocuktuk
Bilin sadece aşkımızı bilin istiyorduk.
Bir de; bildiğinizi bilmek istiyorduk.
Unutmak gibi çıkmaz sokaklarımız da yoktu..
Üstelik sizi elinizdeki okla vurulmuş
Aşk tanrısı sanıyorduk

Birden büyüdük
Ezilen yanlarımızın sancısıydı bizi hızla büyüten
Acılar büyütürmüş ya insanı
Oysa siz;
Ayna önünde zırhını çıkaran
Don Kişot kadar kahramandınız
Biz sizi en son böyle gördük..
Tüm maskelerinizden sıyrılmıştınız.
Anladık ki o gün
Aslında siz aynıydınız
Aynı olduğunuz için çok ama çok masumdunuz.
Affedin lütfen
Sizden olağanüstü varlıklar çıkaran bizlerdik
İçimizdeki çocuğun
Pamuk prenses masalının etkisinde kalmıştık
Sizinle yüz yıllık uykudan
Masum bir öpücükle uyanacağız sanmıştık.

Büyüdük
Çocukken Ezop’ tan masallar okumaktan
Deryalar insanı Mevlâna’ yı okumaya henüz geçememiştik
Derya’ nın lügatini okuyunca fark ettik
Meğerse ne güzel anlatmış sizi ve bizi;
“Aşka yanmalı can dediğin...
Ya canan olmalı ya da canını almalı,
Yar diyemezsin ki herkese;
İçindeki... Yaran olmalı...
Herkesin de bir yüreği vardır ama
Yürek dediğin bir başka yanmalı. . . !”

Oysa değil sizin yürekte sızlayan yaranız
Elinize batan diken kadar da olamadık
Affedin bizi
Siz hiç yanmadınız ….
Biz kendimizi bir yangının ortasındayız diye aldatmışlığımızla kaldık…



ESMİZE
Perihan TUNÇOK KILIÇ

Şiirime ses olan gönül dostum seni seviyorum sonsuz teşekkürlerimi kabul et lütfen...