Zamanlarının büyük bir kısmını para kazanmak ve saklamakla geçiren insanlar sonunda, en çok istediklerinin satın alınamayacak şeyler olduğunu anlarlar.
Paylaş
Bilmezdim çocuklar da büyürmüş meğer bir gün anneler olabildiğine küçülür hayat andropoz döneminde çökermiş başıma…
attığım adımlar arasındaki boşluğu doldurmak istesem mümkün müdür?
dönsem geçmişe bir ümidim olsa kuş bakışı baksam hatalarıma yanlışlarımı koltuk altıma alsam ve hayatımı sözlü bir sınavdan geçiriversem unutmam mümkün müdür?
bir gün seveceğim her şeyi her şey beni unutursa eğer gölgemle aramı bozup kavga dalaş kendimi takınacağım kirli elbiseme
biraz daha büyüdükten sonra küçülmenin yollarını ve patlattığım o renkli lastik topları parçaladığım oyuncakları tekmelediğim kaplumbağaları ezdiğim sinekleri ve kırdığım masum anneleri arayacağım
biraz daha büyüdükten sonra sanırım kendim olacağım!
hepsini toplayacağım başucuma özür dileyeceğim yalnızca biraz daha büyüdükten ve annem ellerimin arasında gitgide küçüldükten sonra…
zamanını geçirmiş bir çocuk olarak tüm gidişlere tüm hüzünlere ve ezgin bakışlı annelere rağmen annem ile beraber büyüyebilmem mümkün olabilecek mi sizce?
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
-küçülen anneler- şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
-küçülen anneler- şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Savurduk en küçük sevdaları dünlerden ... Büyüyünce kendini yitiren düşlerimizin sanığı olmadık mı...? Her şefkate muhtaçken dönüp dolaşmadık mı kuytuluklarda ve menziline erişmişken sıcaklığın kurutulan olmadık mı? Ah! ne kadarda gec kalıyoruz zamanın anlamından sıyrılıp...
Ağladıkça adam oluyorum Susuyorum; sustukça azalıyorum Gözlerim, sesim yetim Ne geceye sığınacağım ne güneşe, Depremlerimi sadece şiirlerim bilecek…
Sana büyüme demiştim, Gülüşün denize küser Ellerindeki ışıltı aydınlatmaz sokakları Kentler unutur bizi Işıklar söner bir bir...
Yedi kat göğe perde çek.! Demiştim sana melekler duymasın ÇOCUK, Sana büyüme demiştim…
sayın Konşer her zamanki gibi farklı ve özgünsüznüz kendiniz olmaya devam edin lütfen... yapmacık VE imitasyon düşlerden,moda söylemlerden kaçındıkça İZ bırakacaksınız... teşekkrüelr bu güzel şiir için