Zamanlarının büyük bir kısmını para kazanmak ve saklamakla geçiren insanlar sonunda, en çok istediklerinin satın alınamayacak şeyler olduğunu anlarlar.
Paylaş
doğmayan çocuklarım yazacak bu satırları günler kapattı nefesiyle ucu zehirli ölümleri karanlık şiirler çıplak güneşi esir adımlar sönmüş ateşi hatırladı dizlerini karnına çekmiş cümleler unuttu kederi buzdan giysilerini kırdı kış öyküleri dilimde ; Mir gecelerinden kalma lirik bir ezgi ‘’bahr bê pel hevî bê xewn nabê’’ her notanın es’inde dikensiz şefkat gülleri geriye; düşlemeye korktuğumuz mistik bir roman kaldı
tut ki bir rüyadan iniyorum satırların kalbine ellerimle yokluyorum ışıldayan sabahları alnına sürülen lekeyi siliyorum takvimlerin temmuz sıcağında en çok özgürlüğe yaslanıyorum ve eylülde tutuyorum yasını yaprakların tutunup beyaz bir bulutun iplerine yaşlanıyorum iliklerimde dokunulmazlığa duran yağmurlar bir yıldız koparıp koynuna yatıyorum yarımayın
çocuk renginde yeşil bakan ormanlar kara gözlerinde yeşil orman rengi çocuklar bir kıtlıktan düşmüş ölüme aç topraklar toprağı besleyen üşümüş ölümler
bir an… şu an.. rüya kesiği
ahh! her yer yeni doğmuş çocuk kokusu güneş pamuk lifi şefkat dokusu sarılıp bebekliğin kokusuna boy veren nergisler kurşun askerlere siper küçük zihinler bir masalın zemherinde alev sıcağı mum ışığı çay kıvamında derlenmiş güz iklimleri serin seher yeli bir ömür sevdalar
umut sözcükleriyle sıvazlandı harflerin sırtı yüreğe yerleşen renk baharı mavi nakarat düş değil nujiyandır gelecek hiçbir bulutgüneşe gölge gölgeler düşlere ayak bağı değil kandan besili değil gözyaşının ırmağı kopmuş en dibinden zulüm dikenleri
aslında her satır bir rüyaymış yaşam kaynağına suyu su yaşama berraklığını vermiş işte o gün; çocuk sapanını melekler günah yazmayı bırakmış
Ne çok isterdim gördüğüm rüyanın içine Bir yerinden sızmayı…
Faik Danışman
Nujiyan=yeni yaşam Hêvi=umut ‘’bahr bê pel hevî bê xewn nabê’’ Deniz dalgasız, umut rüyasız olmaz
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Şark Şiiri/HÊVî şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
Şark Şiiri/HÊVî şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
Umut kanarken kar üstünde çıplak ayaklarda Savrulur gider çocğun elinden uçurtma Oyunundan öksüz kalır... Yazan kalem susmasın Sevgiyle...Şiirlerle kalın
Kötülük çepeçevre sarmışken yürekleri umut şiirleri yazmak ne zormuş meğer Daha çok üzülüyor insan; Talanları, yıkımları, depremleri, ölümleri yazarken ezber bir notadan süzülürken satırlar Aydınlığa, umuda koşan harfleri bulmak nasılda fukara kılıyor yürekleri ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, umudun engin denizler gibi olsun umutsuz hayalsiz yaşanmıyor.. yine okunası... ve okudukça düşündüresi dizeler allah ilmini arttırsın diyecek söz yok bu şiire şaire....FAİK/ÇE yürekten kutlamaktan başka saygılarımla
ahh! her yer yeni doğmuş çocuk kokusu güneş pamuk lifi şefkat dokusu sarılıp bebekliğin kokusuna boy veren nergisler kurşun askerlere siper küçük zihinler bir masalın zemherinde alev sıcağı mum ışığı çay kıvamında derlenmiş güz iklimleri serin seher yeli bir ömür sevdalar
kutlarım efendim... hem hissediş, hem de söyleyiş olarak oldukça güzel şiirdi....sealmlar...
(Eylülden sonra 30 Ekim geliyor..gelmesin) Rüyalar görüldügü gibi yasaniyor, Siirin Basinda ignenin ucuna kirmizi ipligi takip, siir boyunca süzüle süzüle bir yerinden süzülmüsünüz. Melekler neden günah yazmayi birakmislar... yorulmuslar. Ellerinize saglik.
yildizkaymasi tarafından 1/11/2009 1:25:05 AM zamanında düzenlenmiştir.
sen dengbej olmalısın köy köy dolanıp şiir okumalısın çocuklara.... umudu yazmak zordur hele birde kanıyorsa parmakların bu senede bahar gelmedi diyor nubun acı dolu sesiyle kulağım kan çanağı bari gözlerim görebilse geleceği... kalemine ve yüreğine sağlık...
Umut; ezgiyi başlattı yüreklerde Şair; Hêvi dedi ben; umut toprak hiç bu kadar umutlu olmadı Kaybolan bedenin en mistikruhu sen söyle bana şimdi kimsin sen? ,,
hem yün çorabıyla hem de kara lastiğiyle bir kız çocuğu muhtemeldir ki eliyle tuttuğu küçücük kardeşi. ama ikisinde boynu bükük
üşüdüğü için değil üşüse ayakları üşür o kadar saygılı bir duruşu var ki çamur içinde de olsa ceketi ve son düğmesine kadar iliklediği gömleğiyle başka bir fotoğraf veriyor bize.
başka bir fotoğraf veriyor bize "melekler günah yazmayı bırakmışken"
hiçbir bulut güneşe gölge gölgeler düşlere ayak bağı değil kandan besili değil gözyaşının ırmağı kopmuş en dibinden zulüm dike Vay be şiirde şiir olmuş akmış yine bu gece kutluyorum
çocuk renginde yeşil bakan ormanlar kara gözlerinde yeşil orman rengi çocuklar bir kıtlıktan düşmüş ölüme aç topraklar toprağı besleyen üşümüş ölümler
Sevgili kardeşim ben resimdeki çocuklar gibi toprak içinde büyüdüm. bilmiyorum bundan mıdır şiir bana öyle çok şeyler anlattı ki birinci elden ellerin dert görmesin zordur diyorsun umudun şiiri ama harikasın daha iyisi olamazdı
dünyayı çerçevelemişken
kötülükler
şair tamda bu nokta da
olaylara hakim olmalıydı
şimdi senin yaptığın gibi adamım
''çocuklar artık gül resmi çizmekte sapanına''
ahhh!!! biraz anlayabilsek onların dilinden, duygularından
helbest hêvî te qedandi
(senin şiirinde umut bitmesin)
şiir için teşekkürler şair
selam ve saygıyla