Gönül tahtında kaldı yârin izi,
Düştü sîneme firkatin közü.
Ne çare söndürür içimdeki özü,
Ne derman bulunur derdime sensiz.

Şeb-i hicrân çöktü gönül bağıma,
Âh ile yaş dolar her dudağıma.
Bir hayâlin yeter bunca çağıma,
Gülşen haram oldu gülüne sensiz.

Nâmını yazmışım dil-i nâçâra,
Her harfi dönüşür derin bir zâra.
Felek neylesin ki düşürdü nâra,
Cân tende perişan, hâlime sensiz.

Bir vakit gözlerin mâh-ı tâb idi,
Bakışın gönlüme hoş bir hitâb idi.
Şimdi her hatıran sanki azâb idi,
Döner mi o eski gününe sensiz?

Resm-i yâdın kaldı eski albümde,
Bir hicran büyür her soluk görüntümde.
Ne varsa saklıdır kırık gönlümde,
Her yaprakta adın, her satırda sen.

Seni anmak bana ne ağır işmiş,
Gönül senden sonra kendine küsmüş.
Cân dediğim yerde bir ateş düşmüş,
Kor olur geceler, sabahlar sensiz.

Ne bağım yeşerir, ne gülüm açar,
Rûzigâr adını gönlüme saçar.
Bu ayrılık beni kendimden kaçar,
Kendi gölgem bile yabancı sensiz.

Dilimde duâsın, gönlümde niyaz,
Gecemde firkatsin, gündüzümde yaz.
Ne kadar kaçsam da değişmiyor yaz,
Alınmış nasibim alnımda sensiz.

Ey gönlümün derdi, ey eski yara,
Ne sığarsın söze ne de bir nâra.
Adını anınca düşerim dara,
Bu aşkın hükmünde mahkûmum sensiz.

Şimdi hangi yola düşsem boş çıkar,
Her menzil ardından bir hasret saçar.
Gönlüm seni arar, gözlerim kaçar,
Kader böyle yazmış kalmışım sensiz.

Kadir TURGUT