​Akşam say bulutların gidişini yüzüm hangi tarafa dönükse,
Söyle,
Gitmek ne kadar uzun bir kelime...
​Sırtını dönüp giden kuşların kanat sesini say,
Batan güneşin yorgun kızıllığını,
Ve pencereme düşen gölgelerin sessizliğini.
Yüzüm hep aynı tarafa,
Sana doğru, ama senden uzağa dönük.
​Söyle, "gitmek" derken hecelerin arası ne kadar açılır?
Bir kıta, bir okyanus, bir ömür mü sürer o yolculuk?
Her ses, dudaktan çıkıp kulaklara varana kadar
Ne çok vedayı barındırır içinde.
Ne çok sükûtu, ne çok yarayı, ne çok gecikmeyi...
​Sen giderken takvimlerden yapraklar değil,
Eylül’ün son ümidi dökülür yerlere.
Toprak, ayak izlerinin sıcaklığını kolay unutmaz;
Yüreğim, o yollara serdiğim hasreti sığdıramaz hiçbir yere.
Her adımın bir asır gibi uzar,
Her saniyenin ağırlığı omuzlarımda bir dağ olur,
Gitmek dedikleri, bir nehrin denize varmadan kuruması mıdır?
​Şimdi söyle; bu gidiş nerede biter?
Hangi ufuk çizgisinde kavuşuruz o eksik parçaya?
Gözlerimin feri, o bilinmez yollara feda mı olacak?
Yoksa "gitmek", varılacak bir yer değil de,
İçimizde başlayan ebedî bir kalmanın yarısı mıdır?
​Gündüzün geceye devrettiği o belirsiz anlarda,
Sokak lambaları birer birer yanarken yalnızlığıma,
İçimde birikmiş konuşmaları rüzgâra fısıldarım.
Belki sesim, savrula savrula ulaşır geçtiğin sokaklara,
Belki bir yaprak kıpırdar, "Oğlan hatırladı" dersin.
​Bir kentin yabancısı olmak kolaydır da
Kendine yabancılaşmak ne zor şeydir, bilir misin?
Adını her söylediğimde dilimde büyür o ıssızlık,
Her harfi bir başka vedanın kapısını aralar.

"G" harfi geç kalmışlığın gürültüsü,
"İ" harfi içimde büyüyen ince bir sızı,
"T" harfi tükendiğimiz o son durak,
"M" harfi mesafelerin acımasız soğukluğu,
"E" harfi eriyip giden gençliğimiz,
"K" harfi ise kimsesizliğin tam kendisi...
​Saydım; her bulut bir hatıra, her kuş bir selam.
Gidenler, dönmeyecek kadar çok;
Kalanlar, unutulmayacak kadar az bu dünyada.
Gece çöküp de fırtına dindiğinde,
Sadece fısıltısı kalır geride yarım kalmış cümlelerin.
​Ve gitmek, o kadar uzun bir kelime ki;
Yazmaya başlasam ömrüm yetmez,
Noktayı koysam içimdeki sızı bitmez.
Bitmek bilmeyen bir gecenin koynunda,
Şimdi yalnızlığım, senin bıraktığın o uzun yolun en başına oturmuş;
Hiç gelmeyecek bir otobüsü beklemektedir.

Kadir TURGUT